Πως γράφεται ένα ποίημαΣτην αρχή το χάος...
Η σκέψη άμορφη και ακατασκεύαστη και σκότος
επί του προσώπου και επί του πυθμένος του φρέατος.
Οι μέρες, οι ώρες, συσφίγγονται.
Η σκέψη μετέωρη.
Η καρδιά δε μιλά.
Ξαφνικά
βλέπεις μια κοινότοπη σκηνή μ’ άλλο μάτι. Διαβάζεις κάτι και ηλεκτρί…
ΒουβαίνειΑιμόφυρτα τα στήθη απ’ τον κάματο . . .
Κι Εσύ αρματηλάτης κάθιδρος να τιθασεύεις το τέθριππο άρμα τής ζωής στις επάλξεις της ελπίδας.
Με διεσταλμένη τη κόχη των ματιών Με θραύσματα ανάσας.
Ντυμένος τον λευκό χιτώνα
της επτάπτυχης προσφοράς
ζώντας τον μετέωρο …
Η επέλαση των βαρβάρωνΟι βάρβαροι μας κατέκλυσαν
και πάλι.
Πας μη Έλλην βάρβαρος
έλεγαν ελληνοπρεπώς
οι αρχαίοι μας πρόγονοι.
Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα
μας λεν κάποιοι εκσυγχρονιστές.
Ο εθνικοσοσιαλισμός εμπεριείχε τη βαρβαρότητα
μας υπενθυμίζουν κάποιοι άλλοι…
Όπως και να το κάνου…
Στη ζωή όλα είναι τυχαίαΗ ανθρώπινη εξυπνάδα είναι
ένα (ευτυχές) ατύχημα
Οι ανθρωπολόγοι
Μην παραξενεύεσθε που όλα στη ζωή είναι τυχαία και η τύχη όλα τα διαφεντεύει—έλεγε και ξανάλεγε, ο σοφός καθηγητής ξεροβήχοντας. Τυχαία ήρθε στο φώς το Σύμπαν μέσα σε μία τεράστια έκρηξη φωτός κα…
ΥποστολήΜ ’ ανυψωμένα τα δάχτυλά μας στους ουρανούς
Ανασαίναμε τις εύρωστες σκιές του παρελθόντος.
Επιποθούσαμε ως άδολα νεογέννητα βρέφη
Να δρέψουμε τους καρπούς των εφηβικών μας σκέψεων.
Όμως, όλες οι προσπάθειες εξέπνευσαν θηριάλωτες.
– Πού πήγανε τα ρωμαλέα μας όν…
Θα πρέπει ν’ αλλάξω«Για να είμαι εγώ πρέπει να είμαι άλλος,
να βγω απ' αυτό το εγώ...»
Octavio Paz
Θα πρέπει ν’ αλλάξω
Θεσμούς δεσμούς και συνήθειες
Να δω τα γδαρμένα
Απ’ τους ανέμους πρόσωπα
Τα χαρακωμένα απ’ τον ήλιο μάτια πάλι
Απ’ τη αρχή
Μ ’ άλλο μάτι να ξαναδώ
Τα ξεδοντιασμ…
Επειδή γνωρίζωΕπειδή γνωρίζω ότι δε γνωρίζω
Επειδή γνωρίζω
Επειδή γνωρίζω ότι δε θα γνωρίσω
Αυτά που θέλω να γνωρίζω
Επειδή γνωρίζω ότι μια μέρα
Δε θα γνωρίζω αυτά που νομίζω πως γνωρίζω
Δε θα γνωρίζω
Αυτά που θα γνωρίσω
Επειδή ποτέ δε θα γνωρίσω όσα
Ήθελα να γνωρίζω και δε…
Εμείς δεν είμαστ’ εμείςΓια κάτι καλύτερο έχουμε γεννηθεί
Σίλλερ
Εμείς
Δεν είμαστ’ εμείς. Κάποιοι
Άλλοι είμαστ’ εμείς - πιο άγνωστοι
Κι από τους άγνωστους - πιο αφανείς
Κι απ’ τους απόντες…
Μες στον κόσμο
Της σιωπής είμαστ’ εμείς
Μέσα στον κόσμο της λήθης
Βουτηγμένοι.
Εμείς
Για άλλον…
Αίμα που τραντάζει την καρδιάΚαι πάλι μόνος
Μέσα στο έναστρο ενυδρείο της σιωπής . . .
Μόνος μέσα στης νύχτας τη νύχτα.
Χρειάζομαι της νύχτας τη μοναξιά
Χρειάζομαι αυτήν την απο–
μόνωση που με
Μονώνει από τον κόσμο και σπόρο
Με φυτεύει στο δικό μουκόσμο.…
Μάτα ΧάριΣτο μυστικό πόλεμο, όπλα διέθετε ακαταμάχητα.
Ομορφιά, πονηριά, χορό και το περπάτημα της γάτας. Ήτανε μια γάτα πραγματική,
μ’ ένα μπουκαλάκι άρωμα στα χέρια.
Μ’ ένα μπουκάλι αόρατη μελάνι
κι ένα πλήθος μεταξωτά μαύρα φουστάνια. Τα θύματά της να διαλέγει ήξερε…
Μιλάς με τη σιωπή σου"Αν δε μιλάς, με τη σιωπή σου,
θα γεμίσω την καρδιά μου και θα την υπομείνω"
R. TAGOR
(α) Πάντα μου μιλάς, Κύριε. Πότε με τη παρουσία Σου Πότε με τη σιωπή Σου.
(β) Όταν θωρώ ένα-ένα
τα δέντρα του δάσους Σου χάνω το σύδεντρο.
(γ) Με το καραβάνι της καρδιάς προσ…
Παίδεψέ μας ΚύριεΙδού μακάριος ο άνθρωπος όν ελέγχει ο Θεός...
διότι αυτός πληγώνει
και επιδένει
κτυπά, και αι χείρες αυτού ιατρεύουσιν
ΙΩΒ
Και τώρα, παίδεψέ μας, Κύριε, ναι, παίδεψέ μας,
με τον τρυφερό παιδεμό
που μόνον Εσύ ξέρεις να παιδεύεις. Παίδεψέ μας,
με την παιδεία των…
Πως να σου μιλήσωΓυμνοί αιωρούνται οι λογισμοί
-αετοί στο στερέωμα- αναιρούντες τους στοχασμούς.
Εξαστράπτον σαρακηνό σπαθί σελαγίζει στο φως.
Όταν τα φτερά μου ξεδιπλώνω για να βρεθώ κοντά Σου
ένα αγκίστρι με κρατά
στο χώμα της γης "εξ' ης ελήφθην".
Πώς να σου μιλήσω, Κύριε;
…
Κύριε σ’ αναζήτησα«Κύριε δίδαξέ με να γνωρίσω ΕΣΕΝΑ
και να γνωρίσω τον εαυτό μου»
Αυγουστίνος
Κύριε
απόψε στο κλινάρι μου σ’ αναζήτησα
και πάλι.
Ένοιωσα τη θλίψη μου βαριά, πιο βαριά
κι απ' την υγρή άμμο της θάλασσας.
Το μαξιλάρι
και το στρώμα μου έγιναν σφουγγάρι
και ρούφηξαν …
Ακόμα παλεύω μαζί σου...«Εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα μου προς Σε»
Κι απόψε παλεύω μαζί Σου...
Ο όρθρος χάραξε στα χιόνια των ονείρων
Κοντεύει να ξημερώσει στα λημέρια των λουλουδιών
Η κούραση βαραίνει στα ξάγρυπνα μάτια μου
Κι όμως εγώ, παλεύω μαζί Σου.
Κοίταξε!
Κοίταξε πως ζητάω το…
Οι κολώνεςΕίναι οι κολώνες
που περιχαρακώνουν τη ζωή μου
και οι πάσσαλοι
και τα συρματοπλέγματα
Τους πασσάλους ενίοτε τους μετακινώ
τα συρματοπλέγματα τα κρυφοκόβω
μα στις κολώνες κοντοστέκομαι….
Σκέπτομαι κάποτε
να πάρω έναν ισοπεδωτή
και να τις σαρώσω όλες μονομιάς!
Α…
Ο Ιησούς είπεΚαι είπεν ο Ιησούς
στους μαθητές του:
Εγώ είμαι ο άρτος ο ζωντανός.
Και ο επιούσιος ο άρτος της ζωής, Εγώ είμαι.
Εγώ είμαι ο σπόρος και η φύτρα,
Εγώ το στάχυ και τ’ αμπέλι.
Εγώ η ζωή και ο θάνατος που φέρνει τη ζωή.
Ιδού!, με το φιλί μου θεραπεύω τους λεπρούς,…
Συνεπής αναρχο-αυτόνομοςΕνταύθα αναπαύεται
ένα εντελώς ανήσυχο μυαλό.
Στην επιτύμβια πλάκα ανεγράφη:
Μαρξιστής αρχικά,
Μωαμεθανός μονόχνοτος μετά,
αγωνισθείς σθεναρά
επί των επάλξεων της φρεναπάτης.
Ακολούθησε τη μοναχική πορεία του έως τέλους,
συνεπής αναρχο-αυτόνομος.
Ωφέλησε λίγο,…
Πένα μου, ισχνό μου καταφύγιοΚάποιος νεκρός πέφτει
Από σφαίρες απρόβλεπτες
Κάποιος αργοπεθαίνει
Από λόγια σκληρά
Έζησα τη ζωή μου ολόκληρη
Σαν τον ίσκιο του χτες
Έσκαψα τη σκληρή γη κάτω
Από τον ίσκιο μου
Κλείστηκα στο κέλυφος το σκληρό
Της μοναξιάς μου
Για να κάνω έναν κόσμο
Κατ’ εικόνα …
Τη δικαιοσύνη αναζητάωΤη δικαιοσύνη αναζητάω ανάμεσα στις φωνές των ταλαίπωρων διαδίκων, στα γρονθοκοπήματα και τις ύβρεις των αντιδίκων, ανάμεσα σε μάρτυρες και σε ψευδομάρτυρες «ότι δεν υπάρχει δίκαιος ουδέ εις». Τη δικαιοσύνη αναζητάω στους ιεροφάντες της νομικής σκέψης, στις απ…
Οι ζώντες γνωρίζουνAvel avalim amar Koheleth*
(הֲבֵל הֲבָלִים אָמַר קֹהֶלֶת)
Οι ζωντανοί γνωρίζουν πως μια μέρα θα πεθάνουν.
Οι νεκροί δεν γνωρίζουν τίποτα.
Έτσι είπε ο σοφός Εκκλησιαστής με όλη του τη σοφία και τη γνώση.
Οι ζωντανοί γνωρίζουν πως μια μέρα θα πεθάνουν·
όμω…
Χύτρα ταχύτηταςΕίμαι μια χύτρα ταχύτητας.
Μέσα της βράζουν
χορταρικά ποικίλα
μπαχαρικά και κρέας
μαζί με νερό βρύσης άφθονο.
Απ’ αυτά μαζεύω κάθε μέρα.
Και κάθε μέρα τα τοποθετώ
μέσα μου για να βράσουν.
Τα βράζω όλα μαζί
σε υψηλή θερμοκρασία.
Τόσο υψηλή
που κινδυνεύει
ανά πά…
Οι αρχαίοι οικοδόμοιΟι αρχαίοι οικοδόμοι
της Βαβέλ
υπερφίαλοι
αλλόφρονες
ετερόγλωσσοι
επί πάσης της γης διεσπάρησαν.
Προσοχή!
Bρίσκονται ακόμη
ανάμεσα μας...
Ένα πτώμαΧρόνια ζω χωρίς
να το ξέρω–νεκρόβιος.
Είμαι ένας
νεκρός ολόιδιος
με χιλιάδες άλλους.
Ένα πτώμα
που περπατάει
ανάμεσα σε ακίνητα
πτώματα σεσηπότα.
Είμαι σφύριγμα ή σιωπή;
Απουσία ή πάλη;
Γνώριζε σχεδόν όλες τις λέξειςΉταν τέρας μορφώσεως πραγματικό.
Σχεδόν γνώριζε όλες τις λέξεις
Ενός λεξικού μεγάλου
(Και τις ετυμολογίες τους).
Πάντα όμως ήταν ανέτοιμος
Να προφέρει δύο
Λεξούλες μικρές
(Ναι και όχι)
Τότε που χρειαζότανε...
Είχανε την ίδια λάμψη στα μάτιαΕίχανε την ίδια λάμψη
στα μάτια
κάθε τόσο που συναντιόντουσαν.
Ο ένας πουλούσε
–κατά διαστήματα–κάποια οικόπεδά του
για να ζήσει διασκεδάζοντας.
Ο άλλος δούλευε ακατάπαυστα
και αγόραζε οικόπεδα
για να ζήσει στα στερνά του καλύτερα.
Κάθε τόσο που συναντιόντουσα…
Αναποφάσιστος οπλοφόροςΓια ν’ αποφύγει τις κλοπές
και τους πολλούς κλέφτες
που τελευταίως
επίφοβοι έγιναν
αποφάσισε να οπλιστεί.
«Τι να το κάνω το όπλο;»,
τελικά σκέφτηκε,
θα μου το κλέψουν
κι αυτό.
Προβλήματα υπό διαφορετικό φωτισμόΠροβλήματα υπό διαφορετικό φωτισμό
Να συζητάνε τα ίδια και τα ίδια
εν οίκω, απηύδησαν·
γι’ αυτό και αποφάσισαν κάπου έξω
να ξεδώσουν.
Κι εκεί όμως τους «Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες»
κατά πώς λέει ο ποιητής,
μαζί τούς κουβαλούσαν…
«Τι τα θες» –πληκτικά πλαισ…
Όταν μ’ αγγίζειςΌταν μ’ αγγίζεις
το ποτάμι της ζωής
μέσα μου
γίνεται χείμαρρος ορμητικός.
Η χλόη ανθίζει και χαμογελά,
θυμάρι μοσχοβολάνε
οι πλαγιές των λόφων.
Όταν μ’ αγγίζεις
χαρούμενες θάλασσες απλώνονται
στους γλαυκούς μου ορίζοντες.
Μύριες παπαρούνες ανάβουν τα κόκκινα
φ…
ΑνάσαινεςΑνάσαινες...
Μέσα απ’ την μεσοαστρική ύλη
Των δαχτύλων σου
Είδα
Τ’αλογοπέταλα του σκότους,
Να εισχωρούν, ως θάλασσα ερασμία,
Στις τεθλασμένες των βλεφάρων σου.
Οι ήχοι βούλιαζαν αργά
Βασανιστικά
Στα σύσκια των βράχων.
Ανάσαινες
Τον δίανθο της ζωής.
Νεόφυτα ελα…
Και τι δε θα 'διναΚαι τι δε θα 'δινα
να ξαναζούσα τη στιγμή
που εσύ βουβή
Με ανέκφραστα μάτια
Με βλέμμα ανέπαφο
Με τη θλίψη ζωγραφισμένη
στο ωραίο σου πρόσωπο
Χαμηλοκοιτούσες
Κι εγώ
καθισμένος δίπλα σου
ατενίζοντας τον ορίζοντα του μετώπου σου,
σου κρατούσα τα χέρια
και απαλοέσ…
Ο Ιώβ προσευχόμενος Στο βιβλίο του Ιώβ δεν βλέπουμε
την απάντηση στο πρόβλημα του κακού,
εμπιστευόμαστε όμως στον Απαντώντα
Ρ. Τ. Forsith
Μ’ ένα όστρακο στα χέρια
Έξω στην πύλη της πόλης ξύνω
τις χαίνουσες πληγές μου Κύριε.
Εγώ ο δούλος Σου που τα ’χασα όλα
χωρίς…
Έχει σημασίαΣήμερα είναι μια μέρα
Με ιδιαίτερη σημασία.
Για μένα έχει σημασία το ότι
Κατάλαβα πως πολλά
Στη ζωή πράγματα
Δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία.
Ασήμαντοι άνθρωποι σε περιστοιχίζουν από
Παντού σημασία δίνοντας
Στ’ ασήμαντα.
Υπάρχουν βέβαια και οι άσημες δι-
Ασ…
Όλοι κάτι του ζητούνεΌταν τον δούνε
διακριτικά ή αδιάκριτα
με προσποιήσεις ή χωρίς
όλοι από τον πιο μικρό ίσαμε τον πιο μεγάλο
κάτι του ζητούνε.
Διακριτικά ή αδιάκριτα
τον κοιτάζουν καλά στα χέρια
ύστερα στα μάτια
(αν τον κοιτάζουν καθόλου στα μάτια).
Μόλις τον δούνε, όλοι, κάτι τ…
Το κερίΜε τρόπο αξιοπρόσεχτο
Αποκαλύπτει το κερί λειώνοντας
Τη σοφία του την κεκρυμμένη.
Όσο είναι σβηστό
Κανείς δεν το προσέχει
Αφού τίποτα δεν παρέχει σβησμένο.
Αναμμένο είναι αξιοπρεπώς συγκρατημένο
Ισόμετρα το φως του σκορπώντας.
Ξοδεύει σιγά-σιγά το υλικό του
Χο…
Οι ελεύθεροιParere deo libertas est
Σενέκας
Πορεύονται το δρόμο τους έχοντας
Πάντοτε επίγνωση της ελευθερίας τους.
Ωραίοι
Πάνω στα όρη της αρετής
Βαδίζουν άφοβοι
στο καμίνι της δοκιμής
«Εμπύρως δροσούμενοι». Αναλλοίωτοι
Στην κοιλάδα της αλήθειας
Επιδίδονται στο έργο της ε…
Και οι βιαστές αρπάζουσιν αυτήν...Μαλεκούτ(*)
Των πονεμένων Βασιλεία
Η πόλη η αγία και αγαπημένη
Η των ψαράδων και ψαριών σαγήνη
Ο των θείων ερώτων λιμένας
Δέντρο καρποφόρο
Ύδατα αναψυχής στις ψυχές
Στων σιωπηλών τις φλέβες
Όρος φοβερόν υπερυψούμενον
Πάνω από ψηλές βουνοκορφές
Πάνω από κοσμικέ…
Δεν έχω χέριαΔεν έχω χέρια
Δε μου ’μείναν. Κι έπειτα,
και χέρια να ’χα, τί θα τα ’κανα;
Ποιόν ν’ αγκαλιάσω μ’ αυτά
αφού πια δεν υπάρχουν άνθρωποι
Δεν υπάρχουν αγκαλιές
Δεν υπάρχει παρά μόνο
Σιωπή και θάνατος και δάκρυ;
Δεν έχω χέρια
Δε μου ’μειναν. Μα και να ’χα
κανέναν δε…
Επί πτίλων αύρας νυχτερινήςΦορτωμένοι με λόγια της νύχτας
Λόγια που ξεφορτώνουν το πολύτιμο
Φορτίο τους στις γόνιμες κοιλάδες των αυτιών
Επί πτίλων αύρας νυχτερινής
Λόγια πτερόεντα
Λογοκλοπιών και λογοκόπων
Πόθοι έντρομοι
Που κοιτάζονται μέσα απ τα κοίλα μάτια τους
Ζωντανοί - νεκροί απο…