Πως γράφεται ένα ποίημα

Στην αρχή το χάος...

Η σκέψη άμορφη και ακατασκεύαστη και σκότος

επί του προσώπου και επί του πυθμένος του φρέατος.

Οι μέρες, οι ώρες, συσφίγγονται.

Η σκέψη μετέωρη.

Η καρδιά δε μιλά.

Ξαφνικά

βλέπεις μια κοινότοπη σκηνή μ’ άλλο μάτι. Διαβάζεις κάτι και ηλεκτρίζεσαι.

Δορύαιχμες θύμησες ξαφνικά σε διατρυπούν.

Οι σκέψεις γίνονται ως καιόμενον πυρ,

ως πυρ καιόμενον γίνονται οι λογισμοί.

Η ψυχή σου γίνεται ζαρκάδι που σκιρτά.

Η καρδιά σου νεοσσός που φλέγεται να πετάξει.

Γεμίζεις απ’ την κορφή μέχρι τα νύχια με λόγια.

Η κοιλιά σου είναι έτοιμη να σπάσει

σα νάτανε ασκός με γλεύκος γεμάτη.

Ξαφνικά

κάνεις ένα σάλτο, καβαλάς την χαίτη του πήγασου

του δίνεις μια σπιρουνιά,

και φτερολάμνεις στην καμπύλη του ονείρου

μακριά απ’ το πέλμα της πεζότητας.

Γράφεις και ανασαίνεις.

Γράφεις και λυτρώνεσαι...