Μόνο εγώ να σε κοιτάζωΜε τι μάτια να σ’ αντικρίζω
πως να ψηλαφώ τα χείλη σου
με τρόμο, με χαρά, με έκπληξη
Με τι χέρια να σε κρατώ
Μη τυχόν και ραγίσει
το αλαβάστρινο σου σώμα
Μη τυχόν και κάποτε σε χάσω
και χαθώ.
Να σε βάλω κάπου ψηλά
που να μη σ’ αγγίζει βλέμμα ξένο
Να σε βάλω μπ…
ΣύζευξηΣτη σύζευξη των ίσκιων της ψυχής
Το φως ερωτοτροπεί
Με το σκότος.
Μες στα υπόσκαφα
Της ύπαρξής μου
Πύρινο το αίμα
κοχλακιάζει.
Η ηφαιστειώδης
Αγάπη μας σαν
Ορμητική λάβα
Αναζητά τον κρατήρα
Για να λευθερωθεί.
Το φτερούγισμα
Της εκρηκτικής εκτίναξης
Γίνεται φλό…
ΓεύτηκαΚαι ξαφνικά σε βρήκα...
Ήταν λιακάδα εξαίρετης μεσημβρίας
Μια ημέρα σπάνιας αιθρίας
Κι εγώ μύριζα τους ελαύνοντας θύσανους.
Το θαλερό φως του ήλιου
Εστιάστηκε στο πρόσωπό σου
Ως κάτοπτρον κοίλον.
Γεύτηκα
την στίβλη απ’ τα εκστατικά μάτια σου
Δισταχτικά ψηλάφησ…
ΑναδύθηκεςΤη νοτισμένη πνοή σου αναζήτησα...
Αείρροο κύμα της θάλασσας η μορφή σου
Λαξεύει τα πετράδια της ψυχής μου.
Η θωριά σου περιψαύει αινιγματικά
Το κορμί μου
Και μ’ αλαφιάζει.
Αναδύθηκες από τον σκοτασμό
των κυμάτων
Βυθίστηκες στην πλησμονή
του φωτός.
Το μελίρρυτ…
ΣυλφίδαΣε κρημνώδεις σχίνους αναφλόγιζαν τα μάτια σου
Σε κρημνώδεις πρίνους αναπέταξαν τα ιστία σου
Απ’ την κόχη ενός κοχυλιού κοιτούσες ιδέες μεθυσμένη
Το βλέμμα σου ασπάζονταν τους χθόνιους λειμώνες
Η θάλασσα αγριεμένη φούσκωνε στα βράχια
Αφρίζον το κύμα έπνιγε του…
ΈφυγεςΉρθες...
Κρέμασες το χαμόγελό σου
στη μπρούντζινη κρεμάστρα.
αναποφάσιστο
Το καρφίτσωσες λουλούδι στο πέτο μου
μα κείνο ξέφτισε.
Η ηχηρή σιωπή σου
δεκάδες λέξεις...
Άκουσα το βήμα σου να
ξεμακραίνει από κοντά μου.
Μα ήταν οι χτύποι της καρδιάς
που φεύγαν μακρι…
Όταν μ’ αγγίζειςΌταν μ’ αγγίζεις
το ποτάμι της ζωής
μέσα μου
γίνεται χείμαρρος ορμητικός.
Η χλόη ανθίζει και χαμογελά,
θυμάρι μοσχοβολάνε
οι πλαγιές των λόφων.
Όταν μ’ αγγίζεις
χαρούμενες θάλασσες απλώνονται
στους γλαυκούς μου ορίζοντες.
Μύριες παπαρούνες ανάβουν τα κόκκινα
φ…
ΑνάσαινεςΑνάσαινες...
Μέσα απ’ την μεσοαστρική ύλη
Των δαχτύλων σου
Είδα
Τ’αλογοπέταλα του σκότους,
Να εισχωρούν, ως θάλασσα ερασμία,
Στις τεθλασμένες των βλεφάρων σου.
Οι ήχοι βούλιαζαν αργά
Βασανιστικά
Στα σύσκια των βράχων.
Ανάσαινες
Τον δίανθο της ζωής.
Νεόφυτα ελα…
Και τι δε θα 'διναΚαι τι δε θα 'δινα
να ξαναζούσα τη στιγμή
που εσύ βουβή
Με ανέκφραστα μάτια
Με βλέμμα ανέπαφο
Με τη θλίψη ζωγραφισμένη
στο ωραίο σου πρόσωπο
Χαμηλοκοιτούσες
Κι εγώ
καθισμένος δίπλα σου
ατενίζοντας τον ορίζοντα του μετώπου σου,
σου κρατούσα τα χέρια
και απαλοέσ…