Η εποχή των ισχνών αγελάδων

Τύπος Θεσσαλονίκης,
Κυριακή, 13/2/2011

 

Κάποιοι οικονομολόγοι όπως ο Ζακ Αταλί, που ήταν οικονομικός σύμ­βουλος του Φρανσουά Μιτεράν, υποστηρίζουν ότι επίκειται παγκόσμια κατάρρευση της οικονομίας στα επόμενα 10 χρό­νια, λόγω της υπερβολικής αύξησης του δημόσιου χρέους των χωρών. Το σενάριο αυτό φαίνεται τρομερά απαι­σιόδοξο, τίποτα όμως δεν αποκλείει την πραγματοποίησή του, αν δεν ληφθούν κάποια μέτρα από τις δυτικές χώρες. Το φαινόμενο του υπερβολικού δημόσιου χρέους, είναι αρχαίο. Δεν εί­ναι πρόσφατο κι είχε παρουσιαστεί και στην αρχαία Ελλάδα.

Η αρχαία Αθήνα είχε δημόσια δά­νεια για να μπορέσει να καλύψει τις κρατικές δαπάνες μετά τη διάρκεια του πελοποννησιακού πολέμου. Τελικά, η αύξηση του δημόσιου χρέους ανέβαζε την παρακμή των πόλεων κρατών της αρχαίας Ελλάδας κι άνοιξε το δρόμο για τον άνοδο της Ρώμης. Κάτι ανάλο­γο συνέβη στον Α' και Β' παγκόσμιο πόλεμο, όπου οι κυβερνήσεις της Ευ­ρώπης δανείστηκαν μετά την κήρυξη του Α' και Β' πολέμιου από την Αμερι­κή, με αποτέλεσμα να εκτιναχθεί το δημόσιο χρέος σε Αγγλία, Γαλλία κ.λπ.

Ειδικότερα για τη χώρα μας, κατά την άποψή μου, δεν έπρεπε να γίνουν 3 πράγματα, που μας οδήγησαν εδώ που μας οδήγησαν.

  1. Δεν έπρεπε να αποκρυβεί από το λαό, από τους κλυδωνισμούς των τε­λευταίων 10 ετών, η οικτρή κατάστα­ση της οικονομίας και του δημόσιου χρέους, στο οποίο συνέβαλε πολύ και η κακοδιοίκηση της εφταετίας της Χούντας.
  2. Δεν έπρεπε η Ελλάδα να υιοθετή­σει το ευρώ, χωρίς όρους και προϋπο­θέσεις, γιατί η υιοθέτηση του νομίσμα­τος έπρεπε να γίνει σταδιακά και ενδε­χομένως με ειδική σύμβαση κάτι ανά­λογο δηλ. που έθεσε ως προϋπόθεση η Αγγλία. Διότι η υιοθέτηση του ευρώ είχε ως αποτέλεσμα την ακρίβεια και τον πληθωρισμό στη χώρα μας, όπου απλά είδη απέκτησαν ξαφνικά υπερπολλαπλάσια τιμή και τα ασθενέστερα στρώματα να φτωχύνουν απότομα.
  3. Δεν έπρεπε να διοργανωθεί από την Ελλάδα η φιέστα της Ολυμπιάδας, η οποία για να πραγματοποιηθεί απαι­τούσε τη δαπάνη δισεκατομμυρίων, χωρίς να υπάρ­χουν τα χρήματα. Η Ελλάδα κατέφυγε και πάλι σε δανεισμό, για να εξυπηρε­τήσει τα συμφέροντα κάποιων.

Τι πρέπει να γίνει:

  1. Σίγουρα πρέπει να γίνει φορολόγηση των εχόντων και κατεχόντων, αναλόγως με αυτά που διαθέτουν. Έχει διαπιστωθεί ότι υπάρ­χουν 200.000 οικογένειες στην Ελλά­δα, που πλούτισαν παράνομα, φοροδιαφεύγοντας και έχουν εξαγάγει στην Ελβετία 600 δις. Η κυβέρνηση αν θέ­λει μπορεί να ελέγξει το πόθεν έσχες των προνομιούχων Ελλήνων και να τους βάλει πρόστιμο. Όχι να εξαντλεί­ται σε αναποτελεσματικά και άδικα μέτρα, όπως η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού των συνταξιούχων και δημοσίων υπαλλήλων. Παράλληλα, μπορεί να γίνει και ανάλογη φορολό­γηση των εχόντων μεγάλη ακίνητη πε­ριουσία.
  2. Να ανακαλυφθούν και να υποχρε­ωθούν να πληρώσουν πολιτικά πρόσω­πα, που επωφελήθηκαν τις θέσεις τους και πλούτισαν σε σύντομο χρονικό διάστημα, με την εφαρμογή του πόθεν έσχες. Κάτι ανάλογο δηλαδή που υπήρχε στην αρχαία Ελλάδα, με το θε­σμό της αντίδοσης. Επίσης, μπορεί να επιβληθεί φορολόγηση της τεράστιας ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας, γιατί δεν νοείται να υπάρχουν φτωχοί άνθρωποι και πλούσιοι ιεράρχες ή πλούσια ακίνητη εκκλησιαστική περι­ουσία. Την εκκλησία αποτελεί ο λαός, όχι οι ιεράρχες και τα μοναστήρια. Μπορεί να γίνει σταδιακή μείωση των υπέρογκων στρατιωτικών αμυντικών δαπανών, με τις οποίες επιφορτίζεται η Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια.
  3. Η Ελλάδα διαθέτει φυσικές ομορ­φιές, που παραμένουν ανεκμετάλλευ­τες προς τουρισμό. Θα πρέπει να δοθεί έμφαση στον τουρισμό, με καλύτερη υποδομή και προσφορά σέρβις υπηρε­σιών, όπως γίνεται στην Ισπανία, Τουρκία, Ιταλία.
  4. Μπορεί να γίνει εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, μεταλλείων και πε­τρελαίου, που έχουν ανακαλυφθεί σε διάφορες περιοχές, καθώς και σαφή επένδυση εκμετάλλευσης αυτών των πόρων.
  5. Τέλος, απαιτείται αυτοπειθαρ­χία και αυτοσυγκράτηση οικονομική και όχι σπατάλες, στην οποία επιδόθηκαν οι Νεοέλληνες τα τελευταία χρόνια, δανειζόμενοι από τράπεζες ασυστόλως, οι οποίες ως γνωστόν δεν εί­ναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, αλλά στυ­γνές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Μπορούμε να εξοικονομήσουμε χρή­ματα, αν αλλάξουμε τις πολυτελείς συ­νήθειές μας και φυσικά αλλάζοντας νοοτροπία σε πολλά.