Δικηγόρος ή λογοτέχνης;

Δικηγόρος ή λογοτέχνης;

Της Μαρκέλλας Αλεξίου
Τύπος Θεσσαλονίκης, Κυριακή, 18/7/2010

 

Ο θεσσαλονικιός Δημήτρης Τσινικόπουλος,
συνδυάζει με αξεπέραστη μαεστρία την τέχνη του συγγραφείν με τη δικηγορία

Όπως έλεγε και ο Γκαίτε, η άσκηση του λειτουργήματος ματώνει το δι­κηγόρο, προκαλεί χίλιες συγκι­νήσεις και δίνει την αίσθηση ότι ζει χιλιάδες ζωές, τις ζωές όλων των πελατών του. Ο δικη­γόρος δεν είναι μόνο ο άνθρω­πος του δικογράφου, δεν εξαντλείται στα επειδή και στα δια ταύτα.

Έχει ευαισθησίες και βιώνει συγκινήσεις. Πολλές φορές όλα αυ­τά εκδηλώνονται μέσω της τέχνης. Εξού και οι δικηγόροι ζωγράφοι, ποιητές, διηγηματογράφοι, δοκιμιο­γράφοι. Μεταξύ αυτών και ο θεσσαλονικιός Δημήτρης Τσινικόπουλος, ο οποίος συνδυάζει με αξεπέ­ραστη μαεστρία την τέχνη του συγγράφειν με τη δικηγορία.

«Είμαι αυτός που είμαι. Είμαι αυτός που ήμουνα χθες κι αυτός που σήμερα είμαι. Είμαι αυτός που ανακαλύπτω κάθε μέρα ότι είμαι», γράφει χαρακτηριστικά σε ένα ποί­ημα του. Η γνωριμία μου με τον κ. Τσινικόπουλο, ξεκίνησε πριν μερι­κές βδομάδες, όταν πήρε το πρώτο βραβείο στη συγγραφή διηγήματος για το Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσα­λονίκης.

Πριν μια βδομάδα, τον επισκέφτηκα στο γραφείο του. Μου κινή­θηκε η απορία, πώς μπορεί και ανα­πνέει μέσα στο χώρο του, μιας και η εξεύρεση κάποιου κενού χώρου, ήταν πολυτέλεια. Παντού βιβλία, πίνακες ζωγραφικής, φυλλάδια, έγ­γραφα, εγκυκλοπαίδειες. Όλα δικά του! «Μελετώ, στοχάζομαι, ερευ­νώ, συγγράφω». Αυτό το τετράπτυχο, αντιπροσωπεύει, τον ερευ­νητή, μελετητή, ποιητή και δοκιμιο­γράφο Δημήτρη Τσινικόπουλο. Μι­λώντας για το έργο του Τσινικόπουλου, ο πρόεδρος του Δικηγορι­κού Συλλόγου Θεσσαλονίκης Μανό­λης Λαμτζίδης, είπε πως αποδεικνύει ότι ο δικηγόρος και ευρύτερα ο νομικός για να επιτελέσει το κα­θήκον του, οφείλει να στοχάζεται, να προβληματίζεται και να θέτει συνεχώς ερωτηματικά για τον ίδιο τον άνθρωπο και την πορεία του. Αυτό ακριβώς κάνει και στα έργα του. Στις πέντε ποιητικές συλλογές, στις δυο συλλογές γνωμικών, στις δυο μελέτες και δυο τόμους δοκι­μίων. Προβληματίζει τον αναγνώ­στη, για θέματα της σύγχρονης κα­θημερινότητας.

Ανάμεσα σε 2 αιώνες

Τα 36 δοκίμια του βιβλίου του «Ανάμεσα σε 2 αιώνες», είναι ταξι­νομημένα σε τρεις θεματικές ενότητες και έχουν επίκεντρο τον άνθρωπο και, κυρίως τις σχέσεις του με τον συνάνθρωπο. Αλλά και τις ζυμώσεις και τα προβλήματα της εποχής, καθώς σχεδόν ανεπαίσθη­τα, αφήσαμε, πριν από λίγα χρόνια τον 20ο αιώνα και μπήκαμε στον 21ο αιώνα, χωρίς να συνειδητοποι­ήσουμε τις τεράστιες και ραγδαίες μεταβολές που επιτεύχθηκαν στα τελευταία χρόνια στη σφαίρα των ηθών, κυρίως, αλλά και στο ζήτημα της αντιμετώπισης των διαφόρων κοινωνικο-πολιτικών προβλημάτων.

Ο τίτλος του βιβλίου έχει να κά­νει με το περιεχόμενο των περισσό­τερων δοκιμίων, συνιστούν μια προβληματική σε θέματα της σύγ­χρονης εποχής καθώς ανεπαίσθητα αφήσαμε σχεδόν πριν μια δεκαετία τον 20ο αιώνα και μπήκαμε στον 21ο χωρίς να συνειδητοποιήσουμε ίσως τις τεράστιες και ραγδαίες αλ­λαγές που έγιναν τα τελευταία χρό­νια στη σφαίρα κυρίως των ηθών και των κοινωνικών προβλημάτων. Οι απόψεις πάνω στις διαφυλετικές σχέσεις αναβλύζουν. Το ασθενές φύλο, φλερτ και σεξουαλική παρε­νόχληση, ανέραστη ελευθερία ή ανελεύθερη αγάπη, περί ζηλοτυ­πίας, πώς αποκτάς την αγάπη, εις βάρος της ελευθερίας; Πως κατα­πολεμάς τον ατομισμό που κυριαρ­χεί στις μέρες μας; Αυτοί και άλλοι στοχαστικοί τίτλοι που κεντρίζουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη τί­θενται στο βιβλίο και σε κάνουν να συσκέφτεσαι με το συγγραφέα, μιας και ο ίδιος ποτέ δεν παίρνει θέ­ση.

«Όλοι έχουν άποψη, χωρίς να μελετούν»

«Μελετώ, στοχάζομαι, ερευνώ, συγγράφω. Όλοι έχουν άποψη, χω­ρίς να μελετούν. Το να ερευνάς, να πείθεις και να αποδεικνύεις είναι η ουσία», δήλωσε χαρακτηριστικά, στον Τ.Θ., ο κ. Τσινικόπουλος. Όπως είπε, προτιμά το δοκίμιο ως λογοτε­χνικό είδος για να εκφράσει τους στοχασμούς του, γιατί το δοκίμιο όπως φανερώνει και η λέξη, αποτε­λεί μία προσπάθεια, μια απόπειρα, μια προσέγγιση ενός θέματος, μια δοκιμή. «Δεν εξαντλεί το θέμα. Δεν είναι μελέτημα, αλλά παρουσιάζει σκέψεις του συγγραφέα, για να γονιμοποιήσει τη διάνοια του αναγνώ­στη και να τον κάνει να σκεφτεί πιο βαθιά μόνος του και να καταλήξει σε δικά του συμπεράσματα. Πάνω στα επίμαχα και δύσκολα θέματα, είναι πιο δύσκολο κανείς να βρίσκει τις κατάλληλες ερωτήσεις, παρά να σπεύδει να δίνει εύκολες και οριστι­κές απαντήσεις. Τις απαντήσεις μπορεί να τις δώσει ο καθένας μό­νος του».

Το παράπονό του

Με παράπονο, ο κ. Τσινικόπουλος, υποστήριξε πως δίνεται έμφα­ση σε κάποια βιβλία που δεν αξί­ζουν τον κόπο. «Έχει καλλιεργηθεί μια τάση στους αναγνώστες να δια­βάζουν ελαφριά βιβλία στην παρα­λία και όχι βιβλία στοχαστικά, που σε βάζουν στη διαδικασία να σκεφτείς. Αυτή είναι η νοοτροπία του Έλληνα, αλλά και των εκδοτικών οίκων που δεν προωθούν τέτοια βιβλία», είπε.

Ένας Μίδας που πτώχευσε

Οι οικονομική κρίση, δεν τον αφήνει απαθέστατο. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Έλληνας έχτισε ένα μύθο, να καταναλώνει περισσότερο, απ’ όσο παράγει. «Ατυχώς ζούμε σε μια τεχνοκρατούμενη υλιστική κοι­νωνία που δίνει έμφαση στο έχειν και όχι στο είναι. Ο σύγχρονος άν­θρωπος όμως έχει ανάγκη περισσό­τερο από πνευματική και ηθική κα­θοδήγηση, παρά από νέες επιστη­μονικές ανακαλύψεις, γιατί όπως σωστά επισήμανε κάποιος διανοητής, ο σύγχρονος άνθρωπος πάσχει από ηθικό αναλφαβητισμό. Το σχέ­διο της υπερκατανάλωσης οδήγησε στην κρίση. Πρέπει να σφίξουμε τα ζωνάρια, αλλιώς από την κρίση δεν βγαίνουμε».

Η χαρά του πνευματικού δημι­ουργού, μεγαλώνει όταν καταφέρ­νει να αναταράζει τα νερά. Όπως μας εκμυστηρεύτηκε, ο κ. Τσινικόπουλος, ήδη στο μυαλό του άρχισε να δουλεύει το concept του καινούριου του βιβλίου, που θα έχει σχέ­ση με την κρίση και θα τιτλοφορεί­ται: «Ένας Μίδας που πτώχευσε». «Ο τίτλος έχει βγει. Τώρα δουλεύω στο μυαλό μου τους ήρωες», είπε χαρακτηριστικά. Ποιο θα είναι το στόρι στο περίπου; Μεγαλοκαρχαρίες στο χρηματιστήριο, ρίχνουν τις μετοχές για να πτωχεύσουν και να ανοίξουν αλλού επιχειρήσεις. Το περιμένουμε…