Ο άνθρωπος της σκιάς

Ο άνθρωπος της σκιάς
Έτος έκδοσης: 
2016
  • Ένας σκιοφοβικός που παλεύει συνεχώς με τη σκιά του...
  • Ένας αλκοολικός που πιστεύει ακράδαντα ότι είναι δαιμονισμένος.
  • Ο άνθρωπος που αντέγραψε τον εαυτό του.
  • Κάποιοι, που νομίζουν πως ανακάλυψαν τον Μαϊτρέγια στο πρό­σωπο ενός συγγραφέα που τους εκμεταλλεύεται.
  • Ένας οπαδός του Νίτσε που επιτίθεται στους θρησκευόμενους.
  • Ένας φαντασιόπληκτος Δαρβινιστής, συλλογίζεται τη γυναικεία απιστία...
  • Ο μισογύνης καθηγητής που φοβάται την ανακάλυψη μιας απά­της του.
  • Ο Ρασταφάρι που πίστευε ότι όλα ανήκουν σ' όλους και σε κανένα.
  • Ένας δια τον Χριστόν σαλός που δεν είχε όμως τα κότσια.
  • Ο Αγιογράφος που αποδείχτηκε χρυσόφιλος μάλλον παρά Χριστόφιλος.
  • Ο Βυζαντινολόγος που δεν τολμά να 'ρθει σε ρήξη με το κατεστημένο.
  • Ο πλαστογράφος ερευνητής αρχαίων χειρογράφων.
  • Ένας άνθρωπος που μήνυσε το Θεό...

10+8 παράξενες, απρόβλεπτες ιστορίες, με ξαφνικές ανατροπές, που θα σας ταξιδέψουν στο μυστήριο και στο άγνωστο, με γνω­στούς και άγνωστους τρόπους, θα σας συναρπάσουν, θα σας καθη­λώσουν.

Γιατί, Ο Άνθρωπος της Σκιάς είναι αυτός που δεν υποψιάζεστε... Είναι ο καθένας μας, είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Ο απόμακρος άνθρωπος που δεν τον συναντήσατε ποτέ. Μπορεί να είστε κι εσείς και να το αγνοείτε...

Ο Άνθρωπος της Σκιάς δεν είναι ένας. Είναι πολλοί μέσα σ’ έναν...

Κριτικές: 

«10+8 παράξενες, απρόβλεπτες ιστορίες, με ξαφνικές ανατροπές, που θα σας ταξιδέψουν στο μυστήριο και στο άγνωστο, με γνωστούς και άγνωστους τρόπους, θα σας συναρπάσουν, θα σας καθηλώσουν», διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Και όντως, το βιβλίο το απαρτίζουν 18 διηγήματα σε ιστορίες όπως μου αρέσει να τα αποκαλώ προσωπικά.

18 ιστορίες, στο γρόσι των διοράσεων του συγγραφέα και των αναγνωστών με το κοντόκανο ανεμόπτερο του εαυτού μας να ταυτίζεται στα γλυφά αντανακλαστικά των ηρώων και των ερωτημάτων της κάθε ιστορίας.

Είναι αλήθεια, πως διαβάζοντας την πρώτη ιστορία με τίτλο «Ο Άνθρωπος της Σκιάς», μου ήρθαν στο μυαλό οι ιστορίες τόσων φαινομενικά αινιγμάτων που παίρνουμε ως δεδομένα δίχως να κοντοσταθούμε να σκύψουμε λίγο να αναρωτηθούμε σχετικά με το γεγονός που ορίζει η ύπαρξή τους.

Η αλήθεια τώρα είναι πως υπάρχουν αρκετά στοιχεία από το έργο του Roberto Casati στο πρώτο τουλάχιστον αφήγημα, όταν εκείνος αντίστοιχα αποφασίζει να αφηγηθεί «την «ιστορία της σκιάς». Αλλά δεν γνωρίζω πόσο απλώνεται η γνώση του συγγραφέα σε αυτό το ανάγνωσμα ή είναι η ιδιοτροπία των ερωτημάτων που τον ωθούν να καβουρδίσει τις σκέψεις του σε παρόμοιες επάρκειες εκδοχών.

Ο συγγραφέας συνειδητά καταβάλλει τον πρόσθιο στοχασμό του για την έφοδο των οραμάτων του στα διηγήματα αυτά, στριφογυρίζοντας εικονοκλαστικά τον εαυτό του στους ήρωες των ιστοριών του, συμβαδίζοντας το πόσιμο όριο της αφήγησης.

«...μετρά και ζυγιάζει τις σκιές των πραγμάτων, των αντικειμένων, των προσώπων, του εαυτού του... Να σκιαγραφεί τα πάντα!» (σελ. 11, «Ο Άνθρωπος της Σκιάς»).

Καταχωρίσεις ορισμών, πλάγιες στο εύφλεκτο πανό των 18 διαφορετικών ηρώων των διηγημάτων που δεν είναι παρά ο ίδιος ο εαυτός μας σε δίφθογγες χειραψίες ετερότητας. Όλοι οι ήρωές του είναι χορτασμένοι στη μολυβιά του παρόντος μας, είμαστε εμείς που στο τρίτο διήγημα λαμπαδιάζουμε στον υπερσυντέλικο χρόνο του Φιλήμωνα Μπεθάνη και κάνουμε, «...τη συνηθισμένη βόλτα στο Μοναστηράκι. Περπάτησε γύρω στις δυο ώρες. Πότε με βήμα ανέμελο, πότε με πιο γρήγορο... Του άρεσε να βλέπει τα σιντριβάνια με το νερό. Να εκτινάσσεται το νερό με δύναμη σαν τη ζωή. Και να σταματά ξαφνικά κι απότομα, σαν το θάνατο που τερματίζει αναίτια τη ζωή. Αυτή η εναλλαγή ζωής θανάτου, θανάτου ζωής, της μετά την ζωή ζωής, ήταν το θέμα που τον βασάνιζε σε όλη τη ζωή του» (σελ. 23, «Η Ενδοσκόπηση»).

Με λόγο απλό και μεστό και κόμπους ευφράδειας στο μυστρί των υποστάσεων σοβατίζει τις σελίδες των εξιστορήσεών του ο συγγραφέας.

Πρέπει να ομολογήσουμε ασφαλώς το στρωτό και κτενισμένο λόγο του συγγραφέα που με πουδραρίσματα τίμιου και το γυάλινο δάγκωμα της εναντίωσης σε ό,τι θεωρείται αυτονόητο, μας δίνει το γυρισμένο σεντόνι των ματιών του σημειωμένο σε όλα τα ξεμοναχιασμένα ενδύματα των πιθανοτήτων που μαντρώνουν τη ζωή με ντομπροσύνη ευπροσύγορη, στερεωμένη στο ενδιαφέρον της πένας του και των ιδεών του, σε στιγμιότυπα εικαστικά ανθρώπινων καταστάσεων. Μιλά κάποτε για όλα τα πιθανά σχοινιά συνειρμών, που κάπου βαθιά μας οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, καταθέσαμε στη μνήμη, για να πιαστούμε από το ρεύμα των υπάρξεων μας με ευκολία καταθέτοντας την ευθύνη όλων αυτών των στοχασμών στην πετονιά των αναβολών μας. Και έτσι, όπως εκείνος ο αγιογράφος στο ομώνυμο διήγημα του, εικονογραφεί με τις δεμένες 18 ιστορίες του τον καθένα, τον ένα, τον πολλαπλό και τον λιτό ύπαρξης άνθρωπο συνάμα: «Ήταν διάσημος Αγιογράφος. Περιζήτητος στα τέσσερα άκρα της Ελλάδας. Τα έργα του κοσμούσαν πολλές εκκλησίες, ναούς, μονές και σχολές. Είχε μαθητεύσει κοντά σε επιφανείς αγιογράφους...» (σελ. 97, «Ο Αγιογράφος»).

Με πόσα γρανάζια κατοικείται η απορία; Με ποιά όραση αποικιοκρατείται η ύπαρξη; Ποιο είναι το μούχρωμα των νοημάτων; Πώς εφευρίσκεται το σκιώδες; Αυτά είναι τα δικά μου ερωτήματα που προέκυψαν σκεπτόμενη τους προβληματισμούς που προσπαθεί να θέσει και θέτει δηλαδή με επιτυχία ο Δημήτρης Τσινικόπουλος στο βιβλίο του αυτό.

Ένα βιβλίο, απόρροια σκέψης και προβληματισμού και οι ιστορίες του περιλαμβάνουν μια κλειδωνιά που είναι πάντα η εκδοχή του δικού μας εαυτού.

Σε αυτό το βιβλίο, ο συγγραφέας, όπως κάπου λέει ο ίδιος για έναν ήρωά του: «Έβαλε τη φαντασία του να δουλέψει στο φουλ...» (σελ. 103, «Ο συγγραφέας που στέρεψε»).

Και ο ίδιος ο συγγραφέας, εργάστηκε με μόχθο νεύματος, επιμέλεια και συνέπεια γραφής για αυτό το βιβλίο. Λες και, «προσπαθούσε να ολοκληρώσει το μυστηριώδες παζλ, βέβαιος ότι κρύβεται μέσα στο κείμενο ένα φοβερό, θανάσιμο μυστικό...» (σελ. 131. «Το θανάσιμο μυστικό»).

Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης.
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας (υπό την αιγίδα της Unesco).
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού «Αιολικά Γράμματα».
Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016.
Πηγή

***

Ο Θεσσαλονικιός δικηγόρος, δοκιμιογράφος και λογοτέχνης Δημήτρης Τσινικόπουλος, στην πρώτη συλλογή διηγημάτων του «O Άνθρωπος της Σκιάς» επιλέγει το απρόβλεπτο, ως στοιχείο των ιστοριών του. Δοκιμασμένος λογοτέχνης, ο Δ. Τσινικόπουλος επικοινωνεί άνετα με τον αναγνώστη του, σε ένα παιχνίδι απλής και ρέουσας γλώσσας, που η γόνιμη φαντασία του συγγραφέα το οδηγεί σε ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα. Στην παρούσα συλλογή διηγημάτων του, ο Δ. Τσινικόπουλος ταξιδεύει τους αναγνώστες του, μέσα από ποικίλες διαδρομές και τρόπους, στο μυστήριο και το άγνωστο. Οι ιστορίες του κυριολεκτικά καθηλώνουν. Οι ανατροπές, το απρόβλεπτο και το παράξενο, των 18 ιστοριών του Δ. Τσινικόπουλου διεγείρουν τον αναγνώστη προσκαλώντας τον σε μία εξόχως ενδιαφέρουσα διανοητική άσκηση, όπου «Ο Άνθρωπος της Σκιάς» μπορεί να ταυτιστεί κάλλιστα με όποιον κρατάει στα χέρια το βιβλίο με αυτά τα εξαιρετικά διηγήματα

Δ. Ι. Καρασάββας (Απρόβλεπτες ιστορίες,Ημερησία)

***

The first few stories were AMAZING, and with the exception of a few more that I enjoyed later on, the whole collection kept a constant pace. They were all really philosophical and most had to do with the inner self in some way, which thought was cool. Most of the stories also had very clear moral lessons, so they 're great stories to read aloud (maybe not to small children, but I 'm sure older kids would enjoy them). I wish that the "Shadow Man" would have had a bigger part of the story, but oh well, I guess every character was in some way a "Shadow Man". Overall, a fairly enjoyable collection.

Athena Kontogeorgou

***

Από τις Εκδόσεις Φυλάτος κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Δημήτρη Τσινικόπουλου με τίτλο «Ο Άνθρωπος της Σκιάς». Πρόκειται για δεκαοχτώ ιστορίες για παράξενους ανθρώπους όπου κυριαρχεί το φανταστικό. Δεκαοχτώ διηγήματα γραμμένα σε τρίτο πρόσωπο για να μην ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους πρωταγωνιστές τους, αλλά ούτε και ο αναγνώστης κατ’ ανάγκην. Διότι πρόκειται για μονόχνωτους, ιδιότροπους ανθρώπους της πόλης, οι οποίοι παρά τη σοβαροφάνειά τους και το εξωτερικό «κυριλέ» προφίλ τους, είναι άνθρωποι που δεν μπορούν να ξεπεράσουν τον εσωτερικό εαυτό τους,  που τους σκιάζει. Δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα πάθη τους, τις αδυναμίες, τα ελαττώματά τους. Ο εσωτερικός, κατώτερος εαυτός τους, η σκιά τους, τους ακολουθεί παντού, είτε είναι συγγραφείς, είτε καλλιτέχνες, είτε στοχαστές, είτε διανοούμενοι. Ο αναγνώστης θα διαβάσει για τον περίεργο σκιοφοβικό που παλεύει με τη σκιά του, για τον ρασταφάρι που οικειώνεται το σλόγκαν «όλα είναι για όλους, αφού, του Κυρίου είναι η γη και το πλήρωμά της» και επιδίδεται σε μικροκλοπές, για τον αδίστακτο παπυρολόγο που, προκειμένου ν’ αποκτήσει φήμη και δόξα, δε διστάζει να μεταφράσει αρχαία κείμενα παραλλαγμένα, για τον αγιογράφο που αποδεικνύεται χρυσόφιλος μάλλον, παρά Χριστόφιλος. Για τον συγγραφέα που αντι-γράφει τον εαυτό του χωρίς να το αντιληφθεί, τον αλκοολικό της ανάγνωσης που δε μπορεί να ζήσει παρά μ’ ένα βιβλίο υπό μάλης, τον διάσημο συγγραφέα που στέρεψε και δε μπορεί να γράψει κατά παραγγελίαν για να σώσει ένα γάμο που τον κλόνισε ο ίδιος με τα γραπτά του. Ακόμα ο αναγνώστης θα διαβάσει, για τον εσωτεριστή που ψάχνει εναγωνίως την αυτογνωσία, για τον άνθρωπο που ενώ πάσχει από αλκοολική ψύχωση, ο ίδιος πιστεύει ότι είναι δαιμονισμένος, για τον Δαρβινιστή που βλέπει τους Μπονόμπο και συλλογίζεται τη γυναικεία απιστία, τον παλαιοντολόγο που αναμειγνύει γνήσια και πλαστά κόκκαλα και τα πουλά χάριν αισχρού κέρδους και φήμης, τον συγγραφέα που εκμεταλλεύεται κάποιους αφελείς που νομίζουν ότι στο πρόσωπό του ανακάλυψαν τον Μαϊτρέγια, και τον άνθρωπο που πιστεύει ότι παρόλο που σκότωσε τη γυναίκα του, κακώς βρίσκεται στη φυλακή και γι’ αυτό τολμά να μηνύσει τον Θεό ως υπαίτιο των δικών του δεινών κι άλλων αθώων φυλακισμένων, αφού αυτός σαν Παντοδύναμος ανέχεται τους βαρόνους του εγκλήματος...

Ο «Άνθρωπος της Σκιάς» του Δημήτρη Τσινικόπουλου περιέχει 10 + 8 ιστορίες, που ταξιδεύουν, αλλά ταυτόχρονα, καθηλώνουν τον αναγνώστη. Διαβάζονται μία μία χωριστά αλλά και απνευστί. Διότι, ο άνθρωπος της Σκιάς, μπορεί να είναι ένας ή μπορεί να είναι πολλοί μέσα σ’ έναν. Μπορεί να είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Μπορεί να είναι ο οιοσδήποτε, ακόμη να είσθε κι εσείς και να το αγνοείτε… Ο άνθρωπος της Σκιάς ίσως είναι ο άνθρωπος της μετα-αλήθειας, ο πραγματικός άνθρωπος που κρύβουμε μέσα μας, και δεν τολμούμε να ομολογήσουμε, ούτε να εξωτερικεύσουμε. Είναι ο άνθρωπος απ’ τον οποίο προφανώς δεν μπορούμε ν’ απαλλαγούμε.

Strange, 3ος-4ος, 2017.

***

«Ο Άνθρωπος της σκιάς», 18 διηγήσεις για τον άνθρωπο, αντιμετωπίζει δύο ζωές: την φαινομενική και την σκιώδη, αυτήν που ζει προσωπικά κι αυτήν που αντιλαμβάνονται οι άλλοι.

Φυσικά, κεντρικός ήρωας της διήγησης είναι ο δημιουργός – συγγραφέας που παραμένει ένα αίνιγμα, που δημιουργεί ένα έργο πολυσήμαντο, ένα έργο που παρά-νοείται ή που δεν κατά-νοείται, άρα που πάντα προσκρούει σε μια διφορούμενη έκφραση και κρίση, σε μια συνειδητή ή ασυνείδητη αντίθεση, σε μια ασύμβατη ή ονειρεμένη πραγματικότητα. Ο συγγραφέας επιδιώκει να κατανοήσει την προσωπική λογοτεχνική δημιουργία ή να της δώσει κι άλλη μία μορφή, πέρα απ’ αυτήν που ο κάθε αναγνώστης, ιδανικός ή μη, μπορεί να συλλάβει.

Γιώργος Φρέρης
Καθηγητής συγκριτικής φιλολογίας Α.Π.Θ.

***

Διάβασα το βιβλίο σας που το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Πλούσια γλώσσα, δουλεμένος λόγος, χαρακτηριστικές περιγραφές, ανατροπές εννοιών και καταστάσεων. Δείχνει άνθρωπο ιδιαίτερα διαβασμένο που προβληματίζεται για πολλά, σαν τους ήρωές σας τον Φιλήμονα Μπεθάνη ή τον συγγραφέα Αναγνώστου. Η επιθυμητή αληθοφάνεια που διακρίνει τη γραφή σας οδηγεί τον αναγνώστη στο να αναζητήσει πληροφορίες για το «Σύνδρομο της Ιερουσαλήμ» ή για την «Λευκή αδελφότητα» και όχι μόνον. Πολύ καλά «Η ενδοσκόπηση», «Ο αλκοολικός της ανάγνωσης και «Ο άνθρωπος αυτό-αντίγραφο». Πρωτότυπο και ενδιαφέρον το τελευταίο «Μια μήνυση που αρχειοθετήθηκε». Η επιλογή δεν σημαίνει ότι τα άλλα δεν είναι καλά, απλώς αυτά μου άρεσαν περισσότερο.

Μαρία Στασινοπούλου
Κριτικός Λογοτεχνίας

***

Τα διηγήματα είναι πρωτότυπα, γραμμένα με αιρετική, θα έλεγα, οπτική, σύντομα και εύστοχα και παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Τα διάβασα σχεδόν μονορούφι και εντυπωσιάστηκα για μια φορά ακόμη από το εύρος των γνώσεών σας. Γενικά, κρίνω ότι το βιβλίο είναι πολύ αξιόλογο και εύχομαι κάθε επιτυχία.

Τόλης Νικηφόρου
Ποιητής – Κριτικός Λογοτεχνίας

***