Η εξ ενός ανθρωπίνου ζεύγους προέλευση του ανθρώπου

 

 

Παρά τις ενθουσιώδεις και αισιόδοξες εκρήξεις μερικών παλαιοντολόγων,
πρέπει να ομολογηθεί ότι, κανένα απολίθωμα ανθρωποειδούς δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κατ’ ευθείαν πρόγονος του ανθρώπου…
Δεν γνωρίζουμε τίποτα για την καταγωγή του ανθρώπου.
R.C. Lewontin
Διάσημος σύγχρονος εξελικτικός

 

Σύμφωνα με το βιβλίο της Γένεσης κεφ. 1 και 2, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε απ’ ευθείας από το Θεό, με μια πράξη άμεσης δημιουργίας «εκ του χώματος εκ της γης» (Γεν. 1:28, 2:8). Η περιγραφή, βέβαια, είναι απλή και ανθρωπομορφική. Ο Θεός ως πνευματική οντότης, δεν έχει χέρια, ούτε στόμα για να φυσήξει πνοή ζωής. Αλλά, το σημείο που τονίζεται εδώ και μας ενδιαφέρει, είναι, ότι, ο άνθρωπος δεν προέρχεται από μια χρονοβόρα εξέλιξη από δενδρόβια πιθηκοειδή ζώα, όπως το θέλει ο Δαρβινισμός και ο νεο-δαρβινισμός. Ούτε, φαίνεται, να υπήρχαν πιο μπροστά άλλες φυλές και ανθρώπινα είδη, προ-άνθρωπος και παρα-άνθρωπος. Ούτε, ότι ο Θεός δημιούργησε πολλούς ανθρώπους σε διάφορα μέρη της γης, όπως έγινε με τα φυτά και τα ζώα. Ούτε ότι, πέρασαν χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια, μέχρι ο άνθρωπος να αποκτήσει διανοητική ικανότητα, και την ικανότητα διποδισμού, όρθιας στάσης και ομιλίας και επικοινωνίας, όπως το θέλουν οι οπαδοί του εξελικτισμού. Ήταν εξ αρχής λογικό ον, με αυτοσυνειδησία, με ομιλητική ικανότητα, ικανός να επικοινωνεί με άλλους και να δημιουργήσει πολιτισμό σε σύντομο διάστημα – όπως και έγινε – ως εικόνα και ομοίωση Θεού που ήταν (Γεν. 1:28, κεφ. 4, 9:1,6), δηλ. ως ον, με μοναδικές πνευματικές και ηθικές ιδιότητες.

Τώρα, το αξιοσημείωτο γεγονός είναι, ότι τα επιστημονικά δεδομένα και οι νέες ανακαλύψεις, επικυρώνουν ουσιωδώς το βιβλίο της Γένεσης. Τόσο οι γενετικές έρευνες στο DNA, όσο και οι ανθρωπολογικές και παλαιοντολογικές μελέτες, αποκαλύπτουν την από ενός ζεύγους καταγωγή όλων των ανθρωπίνων φυλών, και όχι από προ-Αδαμίτες, ή παρα-Αδαμίτες, όπως το θέλει η θεωρία του πολυφυλετισμού και της εξελικτικής δημιουργίας, με μια βαθμιαία βιολογική εξέλιξη, σε διάστημα εκατομμυρίων ετών.

Επιστημονικές εκθέσεις όπως του Ντάγκλας Γουάλας (Daglas Wallace) το 1980, δείχνουν ότι οι πρόσφατες έρευνες κατέληξαν σ’ έναν τύπο μιτοχονδριακού D.N.A., το οποίο αποτελεί γενετικό υλικό που μεταβιβάζεται μόνο από τις γυναίκες, και ότι αυτές κατάγονται από ένα μόνο θηλυκό άτομο. Ενώ άλλες, που έγιναν το 1995, και αφορούσαν D.N.A. ανδρών και γυναικών, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπήρχε ένας προγονικός Αδάμ, του οποίου το γενετικό υλικό στο (Υ) χρωμόσωμα είναι κοινό σε κάθε άντρα που ζει τώρα πάνω στη γη. Όλα λοιπόν τα δείγματα του μιτοχονδριακού DNA από ζώντες πληθυσμούς, παρουσιάζουν αξιοσημείωτη ομοιότητα μεταξύ τους, υποδεικνύοντας μια κοινή, πρόσφατη καταγωγή(1).

Εξάλλου, οι αυστηρές ανθρωπολογικές και παλαιοντολογικές έρευνες, παρά τα κατά καιρούς διατυμπανιζόμενα και φημολογούμενα, περί ανακαλύψεως προ-ανθρώπων, στα οποία οι επιστήμονες εξελικτικοί δίνουν εντυπωσιακούς και βαρύγδουπους τίτλους (Homo habilis, Σαχελάνθρωπος, Ζινζιάνθρωπος, homo erectus, homo afarencis, homo africanus, homo Rudolfensis, homo neantertalis, άνθρωπος του κρο-Μανιόν, κ.άλ.) και αυθαίρετες, αλληλοσυγκρουόμενες χρονολογίες(2), δείχνουν ότι, ο πρόγονος του ανθρώπου, του λεγόμενου σοφού (homo sapiens) ήταν… ο ίδιος ο άνθρωπος. Κανείς άλλος!

Ιδού μερικές αποκαλυπτικές, συγκλονιστικές δηλώσεις και ομολογίες εξελικτικών και μη, που κινούνται ανάμεσα στη δήλωση άγνοιας και στην αναγνώριση ότι ο πραγματικός άνθρωπος, δεν έχει κανένα πρόγονο:

«Μέχρι τώρα κάναμε λόγο για τους προγόνους συγγενείς μας, κοντινούς και μακρινούς, την αφετηρία και το τέλος τους. Δε γνωρίζουμε, όμως, ούτε καν βασικές πληροφορίες για την εμφάνιση του Χόμο σάπιενς. Απ’ όλες τις ερωτήσεις και τα προβλήματα που σχετίζονται με την ανθρώπινη εξέλιξη, ίσως το πιο ενδιαφέρον και το πιο δύσκολο σχετίζεται με εμάς τους ίδιους»(3) (τα πλάγια γράμματα δικά μου).

«Πότε ακριβώς αναδύεται ο άνθρωπος και ποια απολιθώματα μπορούν να ταξινομηθούν ως ανθρώπινα είναι θέμα ορισμού. Όχι ένας αλλά ‘πολλοί χαμένοι κρίκοι’ είναι γνωστοί και είναι αυθαίρετο το ποιος από αυτούς θα επιλέξουμε για να καλέσουμε ανθρώπους» (4).

«Η εξέλιξη του ανθρώπου αποτελεί έναν από τους τομείς της βιολογίας στον οποίο υπάρχει εντονότατη επιστημονική αντιπαράθεση ακόμη και σήμερα… Το μιτοχονδριακό DNA (mt DNA) κληρονομείται εξ ολοκλήρου από τη μητέρα… Κάτι που αποδεικνύει ότι το ανθρώπινο είδος είναι πρόσφατο, σε αντίθεση με άλλα πρωτεύοντα, όπου το μιτοχονδριακό DNA παρουσιάζει αρκετές διαφορές»(5).

«Ο άνθρωπος εμφανίζεται κατά την πορεία της ζωής ως ένα νέο κι αμέσως διαμορφωμένο είδος. Προκειμένου περί του ανθρώπου δεν έχουμε μια βαθμιαία τυπική εξέλιξη. Έχουμε μια ταχυγένεση με εξ αρχής υπάρχοντα γνωρίσματα, όπως η όρθια στάση, η γλώσσα, τα χέρια, η όλη επιφάνεια του σώματος, η κατασκευή της κεφαλής, η υφή του εγκεφάλου, η χρήση της φωτιάς, η δυνατότητα προσαρμογής στο περιβάλλον…»(6) (τα πλάγια γράμματα δικά μου).

«Στο τέλος της δεκαετίας του 50, ύστερα από τις αλλεπάλληλες ανακαλύψεις από τον Λ. Λήκυ (L. Leakey) αυστραλοπιθήκων και homo habilis στο Olduwei της Τανζανίας, κατάφερε η προϊστορική σκέψη να πειστεί τελικά, ότι δεν μπορεί να υπήρξε ο ανθρωποπίθηκος και ότι από την πρώτη στιγμή που σχηματίστηκε ο άνθρωπος, ήταν στην κυριολεξία άνθρωπος»(7).

Ως προς τις υπάρχουσες φυλές, αξιοσημείωτα είναι τα επόμενα:

Ο διάσημος ανθρωπολόγος Άσλεϋ Μόνταγκιου (A. Montagnu) αναγνωρίζει: «Όλες οι φυλές των ανθρώπων, ανήκουν στο ίδιο είδος κι έχουν τους ίδιους μακρινούς προγόνους… Για λόγους της γενετικής και μόνο είναι ουσιαστικά αδύνατο να συλλάβει κανείς ότι όλες οι φυλές των ανθρώπων είχαν διαφορετικές προελεύσεις»(8).

Ο ειδικός Αμραμ Σέινφελντ (Amram Scheinfeld) είναι εξίσου σαφής: «Η επιστήμη τώρα επιβεβαιώνει αυτό που οι περισσότερες μεγάλες θρησκείες κηρύττουν από αιώνες. Τα ανθρώπινα πλάσματα όλων των φυλών… κατάγονται από τον ίδιο πρώτο άνθρωπο»(9).

Ο ανθρωπολόγος Camille Arambourg υπογραμμίζει: «Η γενική εντύπωσις η αποκομιζομένη από το σύνολον των στοιχείων τα οποία εξετάσαμεν, είναι μία εντύπωσις ενότητος· είναι αναμφισβήτητον ότι παρά τας διαφοράς… μερικαί είναι ίσως ατομικαί, υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους της ανωτέρας Παλαιολιθικής, ένα σύνολον κοινών χρακτηριστικών που τους κάνει να μοιάζουν με μέλη της αυτής οικογένειας… Οι σημερινοί άνθρωποι, οποιοδήποτε κι αν είναι το χρώμα του δέρματός των, ανήκουν από ζωολογικής απόψεως, εις ένα μόνο είδος: τον ανθρώπον τον σοφό ή εμφρονά (Homo Sapiens), το οποίον υπάγεται εις την τάξιν των πρωτευόντων. Επί του σημείου αυτού, όλοι οι σύγχρονοι ζωολόγοι και ανατομικοί είναι σύμφωνοι» (10) (τα αραιά γράμματα δικά του).

«Ορισμένοι πιστεύουν ακόμα στη δυνατότητα να τεμαχιστεί η ανθρωπότητα σε ευδιάκριτες φυλές. Είναι αδύνατο. Όλες οι κατηγοριοποιήσεις που θα μπορούσε να εφεύρει κανείς είναι κατ’ ανάγκην αυθαίρετες… Όλοι μας αποτελούμε ένα μόνο είδος, έχουμε όλοι το ίδιο ρεπερτόριο γονιδίων, καταγόμαστε όλοι από τους ίδιους προγόνους, μιλάμε όλοι διαφορετικές γλώσσες που προέρχονται από την ίδια γλώσσα… η επιστήμη σήμερα υποστηρίζει: ένας μόνο τόπος για την καταγωγή του ανθρώπου, ένας μόνο πληθυσμός προγόνων, μία μόνο μητρική γλώσσα…»(11).

Τελικά, το συμπέρασμα είναι, ότι: «Η βιβλική ιστορία περί του Αδάμ και της Εύας, πατέρα και μητέρας ολόκληρης της ανθρωπότητας, είπε πριν από αιώνες την ίδια αλήθεια που κατέδειξε σήμερα η επιστήμη: ότι όλοι οι λαοί της γης αποτελούν μια ενιαία οικογένεια κι έχουν μια κοινή προέλευση»(12). Διότι, μετά από μελέτες στο DNA, καταδείχτηκε ότι από βιολογική άποψη, ανθρώπινες φυλές δεν υπάρχουν(13) και τα λεγόμενα διαφορετικά φυλετικά χαρακτηριστικά (χρώμα δέρματος, σχήμα ματιών κ.λπ.) γενετικώς, ανάγονται σε 0,012% διαφορές. Κατά τον Eric Lander (διευθυντή του εργαστηρίου ανθρωπίνου γονιδιώματος του Ινστιτούτου Whitehead): «Κάθε άτομο αυτού του πλανήτη είναι κατά 99,9% ίδιο με το διπλανό του στο γενετικό μοριακό επίπεδο. Οι φυλετικές και οι εθνοτικές διαφορές έχουν βάθος όσο το πάχος του δέρματος»(14).

Τα αυστηρώς επιστημονικά γεγονότα και στοιχεία, λοιπόν, επικυρώνουν τη Βίβλο ως προς την καταγωγή όλων των ανθρώπων από ένα αρχικό ζευγάρι, από έναν αρχικό άνδρα (=Αδάμ) και μία μητέρα – γυναίκα (=Εύα), αφήνοντας στην άκρη τη θεωρία του πολυγενετισμού (multiregional evolution). Βέβαια, κατά καιρούς γίνεται λόγος από παλαιοντολόγους για προϊστορικούς προ-ανθρώπους που έζησαν σ’ ένα διάστημα που κυμαίνεται από 4.000.000 χρόνια (κάποιοι μιλούν και για 8.000.000) μέχρι 500.000 – 200.000 χρόνια, σε μια πρωτόγονη, προϊστορική, παλαιολιθική εποχή. Το θέμα, δεν μπορεί να συζητηθεί εκτεταμένα εδώ και εκφεύγει από τα πλαίσια της παρούσας. Λίγα πράγματα λέγονται παρακάτω. Εδώ, θ’ αρκεσθώ, στο να παραθέσω τις γνώμες κάποιων ειδικών που αποκαλύπτουν ότι αυτοί οι ισχυρισμοί, είναι παραπλανητικοί, και αποτελούν ένα συνονθύλευμα ερμηνειών… θεωριολογικών εικασιών, και φαντασίας. Ναι, φαντασίας! Τα λίγα παλαιοντολογικά ευρήματα (που χωρούν σε ένα τραπέζι του μπιλιάρδου, ή έστω σ’ ένα δάπεδο δωματίου), προσαρμόζονται σε προϋπάρχουσες προκατασκευασμένες θεωρίες, για να φανεί ότι, προ-υπήρξε μακρά περίοδος, κτηνώδους βαρβαρότητας . Είναι αναγνωρισμένη διαπίστωση, τώρα, ότι οι πολλές διαφορές απολιθωμάτων αντιπροσωπεύουν μάλλον διαφορές μεταξύ ατόμων του ιδίου είδους, παρά μεταξύ ειδών (D. J. Futuyamma). Γι’ αυτό και ο λαλίστατος πρωθιερέας του νεο-αθεϊσμού Ρίτσαρντ Ντόκινς, δεν τολμά να μιλήσει για αποδείξεις καταγωγής του σύγχρονου ανθρώπου από τους λεγόμενους homo, αλλά μιλάει για συγγενείς. Επί λέξει: «Οι ορθόδοξες απόψεις μας κλονίζονται από καιρού εις καιρόν – δεν είναι καθόλου κακό. Πρέπει να είμαστε προσεχτικοί όταν υποθέτουμε ότι αυτή η σειρά απολιθωμάτων αναπαριστά τη σειρά προγόνων / απογόνων. Είναι πάντα πιο ασφαλές να υποθέτουμε ότι τα απολιθώματα είναι συγγενείς παρά πρόγονοι»(15). Οι χαμένοι κρίκοι μεταξύ ανθρωπίδων, ανθρωποπιθήκων, πιθηκανθρώπων κ.ο.κ. είναι διαπαντός χαμένοι. Ούτε πρόκειται να ευρεθούν. Διότι δεν υπήρξαν ποτέ!

Αφήνω κάποιους ειδικούς να μιλήσουν, αντί να ομιλώ εγώ:

Η παλαιοανθρωπολόγος Sang-Hee Lee, αναγνωρίζει:

«Μια συνηθισμένη παρανόηση σχετικά με την εξέλιξη είναι η ιδέα του ‘χαμένου κρίκου’. Ο χαμένος κρίκος ήταν μια δημοφιλής έννοια ου ξεπήδησε κατά τα πρώτα χρόνια της εξελικτικής θεωρίας… Επομένως καθώς δεν έχουν βρεθεί κάποια απολιθώματα για να γεμίσουν τα κενά των χαμένων κρίκων της εξελικτικής τροχιάς, η θεωρία της εξέλιξης εγείρει υποψίες… Είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν απολιθωμένα λείψανα, καθώς θα πρέπει να συντηρηθούν υπό συγκεκριμένες και σπάνιες συνθήκες… Η ιδέα του χαμένου κρίκου έχει ως τώρα αποδεχτεί μη πειστική»(16).

Και ακόμη: «Το KNM-ER 1470 απολίθωμα που βρέθηκε από τον Richard Leaky, έχει μια ιστορία με τα πάνω και τα κάτω της. Αρχικά ταξινομήθηκε ως Χόμο Χάμπιλις· κατόπιν, σαράντα χρόνια μετά, αναταξινομήθηκε ως Χόμο Ρουντολφένσις… Το απολίθωμα πέρασε από μια αναδόμηση προσώπου… οι ταινίες και τα κινούμενα σχέδια δείχνουν «πρωτόγονους ανθρώπους» με στόματα και φρύδια που προεξέχουν και επίπεδα μέτωπα που έχουν κλείσει προς τα πίσω. Παρ’ όλα αυτά, το απολίθωμα του Richard Leaky είχε μια κρίσιμη αδυναμία την οποία λίγοι συνειδητοποίησαν: η ανακατασκευή του προσώπου ήταν υποθετική… Ίσως το ‘ανθρωπόμορφο’ πρόσωπο του απολιθώματος να ήταν προϊόν της επιθυμίας μας να έχουμε έναν Χόμο Χάμπιλις που να μοιάζει με πρόγονο των ανθρώπων»(17).

«Βασισμένη σε σπάνια ευρήματα, η οικολογική αντιμετώπιση της προέλευσης των Ανθρωπιδών είναι γεμάτη από συγκεχυμένες και αντιφατικές απόψεις… διατυπώνονται διάφορες αόριστες υποθέσεις, βασιζόμενες σε αναπαραστάσεις που στηρίζονται στα απολιθωμένα ευρήματα… που δίνουν ελάχιστες πληροφορίες… Η ύπαρξη εξελικτικών τάσεων αμφισβητήθηκε και μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν πως αυτές υπάρχουν μόνο στη φαντασία των παλαιοντολόγων»(18) (τα πλάγια γράμματα δικά μου).

«Στην ιστορία των πρωτευόντων, πρέπει να φυλαγόμαστε και να μην παίρνουμε τοις μετρητοίς τις ανασυστάσεις των προγονικών μας τύπων, οι οποίες βασίζονται σε πενιχρά στοιχεία (λίγα δόντια, ένα κομμάτι σαγονιού, μια κρανιακή κάψα) και τις οποίες προτείνουν, στα σοβαρά, διάφοροι παλαιοντολόγοι με αχαλίνωτη φαντασία. Απ’ αυτή τη φαντασία εξηγείται και η γρηγοράδα με την οποία ξεφυτρώνουν και ξεριζώνονται τα γενεαλογικά δέντρα του Ανθρώπου»(19) (τα πλάγια γράμματα δικά μου).

«Τα ανθρώπινα απολιθώματα είναι εξαιρετικά σπάνια κι εμείς χρειαζόμαστε πολύ περισσότερα στοιχεία για να κάνουμε υποθέσεις που να μπορούν να εξακριβωθούν. Όταν δεν διαθέτουμε παρά μόνο δύο σκελετούς για την περίοδο ανάμεσα στο 3.000.000 και το 150.000 π.Χ., δεν είναι δυνατόν να ξέρουμε με τι έμοιαζαν οι διάφοροι πληθυσμοί… Δυστυχώς λίγες πληροφορίες διαθέτουμε σχετικά με τον δεύτερο αυτό εποικισμό. Μερικά απολιθώματα, ένα κρανίο που βρέθηκε στην Κίνα, ένα άλλο στην Αυστραλία, ανώνυμα εργαλεία ή ίχνη κάποιας δραστηριότητας, εδώ κι εκεί… Δεν αρκούν. Πρέπει, λοιπόν, να ανασυνθέσουμε τη συνέχεια των γεγονότων μέσα από εικασίες… Φανταστείτε ότι, σ’ ένα μακρινό μέλλον, οι απόγονοί μας βρίσκουν το σκελετό ενός Εσκιμώου, οι οποίο Εσκιμώοι έχουν κατά μέσο όρο ύψος 1,40 μ., και τον σκελετό ενός Τούτσι, που το ύψος τους ξεπερνά το 1,80 μ. Είναι πιθανό οι μελλοντικοί παλαιοντολόγοι να τους θεωρήσουν ως δύο διαφορετικά είδη, κρίνοντας μόνο από τις διαστάσεις τους και, καλή τη πίστει, να κάνουν λάθος, όπως οι σύγχρονοί μας συνάδελφοι»(20) (τα πλάγια γράμματα δικά μου).

Ο ανθρωπολόγος Ιβαρ Λίσνερ (Ivar Lissner), μας αποκαλύπτει:

«Προοδευτικά μαθαίνουμε ότι οι πρωτόγονοι άνθρωποι δεν ήταν κατ’ ανάγκην αγριάνθρωποι… και ούτε… μισοπίθηκοι ούτε ηλίθιοι… Εξαιρετικές μαλλιαρές γύψινες μορφές, με ζωώδη όψη μας αγριοκοιτάζουν στα μουσεία του κόσμου όλου, με χαρακτηριστικά συνήθως καστανής χροιάς, με κόμη άγρια, λυτή, με σιαγόνες προγναθώδεις και γυρτά μέτωπα – παρά το γεγονός ότι δεν έχουμε καμιά απολύτως ιδέα για… τη φυσιογνωμία του παλαιολιθικού ανθρώπου»(21).

Ο παλαιοανθρωπολόγος P.E.Klopsteg μας προσκαλεί σε μια «εκδρομή θεωριολογίας στην προϊστορική περίοδο…, στην οποία η σημερινή γνώση εξαρτάται κατά μεγάλο μέρος από υποθέσεις κι ερμηνείες»(22). Ακόμα πιο σαφής, γλαφυρός κι αποκαλυπτικός είναι ο διάσημος κοινωνικός ανθρωπολόγος – εθνολόγος Κλωντ Λεβί Στρως (Claude Levi – Strauss). Ο Στρως, με όλο το σημαντικό έργο του, έδωσε έμφαση στο γεγονός ότι το μυαλό των λεγομένων «πρωτογόνων» είναι πανομοιότυπο με αυτό των «πολιτισμένων». Ο Στρως επίσης, δέχεται ότι, η προϊστορική παλαιολιθική εποχή όπως παρουσιάζεται σε εγχειρίδια, είναι εσφαλμένη, διότι οι πολιτισμοί (απλοί και σύνθετοι) μπορεί να συν-υπάρχουν… και οι απλοί δεν αποτελούν στάδια μιας μονόδρομης προόδου(23).

Ιδού η αποκαλυπτική του ομολογία:

«Εδώ και πενήντα περίπου χρόνια οι επιστήμονες χρησιμοποιούσαν για να αναπαραστήσουν (τις προόδους της ανθρωπότητας) σχήματα εκπληκτικής απλότητας: εποχή του λαξευμένου λίθου, εποχή του λειασμένου λίθου, εποχή του χαλκού, του ορείχαλκου, του σιδήρου. Όλα αυτά είναι πολύ βολικά. Υποψιαζόμαστε σήμερα ότι η λείανση και η λάξευση του λίθου μερικές φορές συνυπήρξαν…». Στη συνέχεια, κάνει λόγο για πολιτισμούς αναμφίβολα πιο προηγμένους αλλά στην πραγματικότητα σύγχρονους με τους μιμητές τους, για να καταλήξει: «… στην Ευρώπη ο άνθρωπος του Νεάντερταλ δεν προηγήθηκε των αρχαιοτέρων μορφών του Homo sapiens. Αυτές ήταν σύγχρονές του, ίσως ακόμη και προγενέστερές του. Δεν αποκλείεται μάλιστα οι πιο διαφορετικοί τύποι ανθρωποειδών να συνυπήρξαν χρονικά, αν όχι και τοπικά: «πυγμαίοι» της Αφρικής, «γίγαντες» της Κίνας και της Ινδονησίας κ.τ.λ.(24). Ο διακεκριμένος καθηγητής της προϊστορικής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου Γκόρντον Τσάιλντ (Gordon Chlid), αναγνωρίζει: «Σχεδόν κάθε έκθεση που αναφέρεται στην προϊστορία θα έπρεπε να εισάγεται με τη φράση: «Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, η πιθανότητα κλίνει μάλλον προς την άποψη ότι…» Επομένως παρακαλείται ο αναγνώστης να διατηρήσει ορισμένες επιφυλάξεις για πολλές απόψεις του βιβλίου μου…»(25).

Ο προϊστορικός Glyn Daniel προλογίζοντας το βιβλίο του Γκόρντον Τσάιλντ, παραδέχεται: «Στους αρχαιολόγους της προϊστορίας άρεσε πάντα η άποψη ότι το έργο τους συνίσταται στη δημιουργία της προϊστορίας από τα γυμνά κόκκαλα και τα σπασμένα αγγεία της αρχαιολογικής σκαπάνης» (σελ. 15).

Εδώ, πρέπει να σημειώσουμε, ότι, υπήρξαν κάποιοι θεολόγοι και επιστήμονες (Χανς Ρόρμπαχ, Φον Χουένε, Τεγιάρ ντε Ζαρντέν κ.άλλ.) που δε δίστασαν να μιλήσουν για την προ του Αδάμ, ύπαρξη προ-Αδαμιτών, ή παρα-Αδαμιτών. Ότι, δηλαδή, υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι που δημιουργήθηκαν (είτε από Θεό-Δημιουργό, ή από εξελικτική διαδικασία;) και έτσι, εκεί οφείλονται τα διάφορα αυτά ευρήματα σκελετών ανθρώπων (ή ημιανθρώπινων πιθηκοειδών) που προβληματίζουν.

Ωστόσο, η αφήγηση της Γένεσης, και η υπόλοιπη Γραφή, δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιου είδους υποθέσεις και εικασίες. Για τη Βίβλο, οι πρώτοι άνθρωποι είναι ένα ζεύγος – όχι πολλά –, ο Αδάμ και η Εύα, πλασθέντες ‘κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού’. Τέλειοι άνθρωποι, ολοκληρωμένοι. Ο Ιησούς αναφερόμενος στο βιβλίο της Γένεσης ανεγνώρισε ότι «άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Ματθ. 19:4). Ο απ. Παύλος είναι ιδιαίτερα σαφής: «Ο Θεός … έκανε από έναν άνθρωπο κάθε έθνος ανθρώπων» (Πραξ. 17:24-26). Ο απ. Παύλος μιλάει επίσης, για τον έσχατο Αδάμ, τον Ιησού χριστό, αντίστοιχο με τον πρώτο Αδάμ (1 Κορ. 15:45, 21-22).

Τότε, όμως, πώς θα ερμηνευτούν τα διάφορα παλαιοντολογικά ευρήματα;

Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να ξέρουμε ότι, τα διατυμπανιζόμενα αυτά ευρήματα είναι πολύ λίγα. Όπως προανέφερα, ο εξελικτικός Λάυαλ Γουάτσον (L. Watson), τη δεκαετία του 1920 είπε, ότι χωρούν σε μια κασέλα (φέρετρο), ή έστω, σ’ ένα τραπέζι μπιλιάρδου, και ο εξελικτής Futuyama το ίδιο· είναι λίγα και αποσπασματικά, και έχουν ερμηνευθεί και παρερμηνευθεί με διάφορους τρόπους από τους ερευνητές(26). Σήμερα, μετά την ανακάλυψη μερικών ακόμη (π.χ. Ντενίσοβαν), λέγεται ότι χωρούν στο δάπεδο ενός δωματίου(27). Αφετέρου, θα πρέπει να ξέρουμε ακόμη, ότι, αυτά, δεν έχουν τη σημασία που τους προσδίδουν οι εξελικτιστές. Η κατάσταση παραμένει ασαφής, θολή, και συγκεχυμένη. Αρκεί να θυμηθούμε, ότι, οι Νεάντερταλ π.χ., που κάποτε θεωρούνταν πρόγονοι του ανθρώπου, σήμερα θεωρείται ότι συν-υπήρχαν μαζί με το Homo Sapiens και διασταυρώθηκαν μαζί του!(28). Απ’ την άλλη, διαπιστώθηκε ότι ο άνθρωπος του Νεάντερταλ είχε μεγαλύτερο εγκέφαλο, από τον homo sapiens. Αυτό δεν συνάδει σε μια προοδευτική εξέλιξη… αλλά, συμφωνεί με τη Βίβλο, που δείχνει ότι, οι πρώτοι άνθρωποι ήταν εξ’ αρχής ευφυείς, και ίσως ευφυέστεροι από τους μεταγενέστερους… και αργότερα εκφυλίστηκαν.

Τα παλαιοντολογικά στοιχεία είναι τόσο πενιχρά, ώστε τα συμπεράσματα θεωρείται αναγκαίο να αναθεωρούνται συνεχώς (Ρίτσαρντ Λήκυ). Υπενθυμίζω ότι, ο Εσπεροπίθηκος ή άνθρωπος της Νεμπράσκα, (ανα)πλασθείς με ένα δόντι, αποδείχτηκε τελικά ότι ήταν δόντι χοίρου!(29) Ενώ, ο πιθηκάνθρωπος της Ιάβας, που ανακαλύφτηκε από τον γιατρό Ε. Ντυμπουά στα 1981-82, τελικά, αναγνωρίστηκε, ότι ήταν μια απάτη!(30) Όπως ήταν απάτη και το πολύκροτο κρανίο του Πιλντάουν(31) και άλλες περιπτώσεις(32).

Αλλά, και η περίφημη Λούσυ, που ανακαλύφθηκε από τον Ντόναλντ Γιόχανσον (Donald Johanson) το 1974, και χρονολογήθηκε ανάμεσα στα 2,8 έως 3,8 εκατομμύρια χρόνια (Australopithecus afarensis) δεν είναι πλήρης σκελετός (μόνο το 40% έχουμε), και ήταν προφανώς πιθηκοειδής όπως ερμηνεύτηκε(33).

Η σύγχυση επίσης είναι τέτοια, ώστε, ενώ κάποτε πιστεύονταν ότι ο Χόμο Χαμπίλις (άνθρωπος ο ικανός) και ο Χόμο Ερέκτους (άνθρωπος ο όρθιος) ήταν πρόγονοι του Χόμο Σάπιενς (ανθρώπου του σοφού), προσφάτως ανακαλυφθέντα απολιθώματα στην Κένυα, δείχνουν ότι οι δύο πρώτοι συνυπήρχαν και, άρα, ήταν αδύνατον να έχουν προέλθει ο ένας απ’ τους άλλους (Μιβ Λήκι)(34). Κατά καιρούς υπάρχουν και κάποιες άλλες φωνές σαν του Πωλ Μπύχνερ ή του Ε. Ντακέ, που υποστηρίζουν, ότι δεν προήλθαν οι άνθρωποι από πιθηκοειδή όντα, αλλά έγινε απανθρωπισμός(35)!

Αλλά, εδώ, υπάρχει και ένα άλλο κεφαλαιώδες ερώτημα: Αν υπήρχαν τέτοιοι πιθηκάνθρωποι που υποτίθεται ότι ήταν ανώτερης μορφής ζωή από τους πιθήκους, γιατί δεν διαφυλάχτηκαν εν ζωή κάποιοι απ’ αυτούς, ενώ εξακολουθούν και υπάρχουν τα διάφορα είδη πιθήκων, που αποτελούν και αυτοί ένα υποτιθέμενο εξελικτικό στάδιο, στην εξέλιξη της ζωής;

Τελικά, είναι πασίγνωστό ότι «αιρετικά» απολιθώματα που δεν ταιριάζουν με τις εξελικτικές θεωρίες, κλείνονται στα σκοτεινά ερμάρια των μουσείων ανεξέταστα και λησμονημένα, γιατί δε συμφέρουν στους εξελικτιστές(36).

Η (ανα)κατασκευή άγριων και βλοσυρών πιθηκανθρώπων ή ανθρωποπίθηκων που βλέπουμε σε μουσεία, ή σε βιβλία, οφείλεται όπως είδαμε καθ’ ομολογία των εξελικτών και των ανθρωπολόγων, σε καθαρή φαντασία. Η σάρκα και το τρίχωμα στις αναπαραστάσεις οφείλονται στη φαντασία των εξελικτικών. Τα μάτια, τα αυτιά, η μύτη, το δέρμα, τα μαλλιά, όλα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, δεν διατηρούνται σε απολιθώματα. «Οποιαδήποτε ‘αναπαράσταση’ προσώπου αρχαιοτέρων ανθρωπιδών πιθανότατα είναι παροδηγητική»(37). Ακόμη αναγνωρίζεται ότι «Η αναζήτηση του ελλείποντος κρίκου, της πλέον παλαιάς μορφής η οποία συνδέεται ευθέως με τους προγόνους του ανθρώπου, είναι μια αυταπάτη…»(38). Το συμπέρασμα είναι ότι «παρά τις ενθουσιώδεις και αισιόδοξες εκρήξεις μερικών παλαιοντολόγων, πρέπει να ομολογηθεί ότι κανένα απολίθωμα ανθρωποειδούς δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κατ’ ευθείαν πρόγονος του ανθρώπου…»(39). Αυτή είναι η δυσάρεστη αλήθεια. Ο άνθρωπος ήταν εξ αρχής άνθρωπος. Τελεία και παύλα.

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. Πρβλ. Wilson Allan and Rebecca L. Cann, The Recent Africa Genesis of Humans (Scientific American Απρίλιος 1992). Επίσης Rebecca L. Cann, Mark Stoneking και Allan C. Wilson, Mitochondrial DNA and Human evolution (Nature, vol. 325, Ιαν. 1987). Οι ερευνητές μιλούν για προέλευση από την Αφρική και πριν από 130.000 χρόνια, αλλά, ούτε ο τόπος, ούτε η χρονολογία είναι εξακριβωμένα. Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, υποστηρίζουν μάλιστα, ότι, ο πρωταρχικός ανθρώπινος πληθυσμός ήταν πολύ μικρός περίπου 2.000 άτομα, και οι ρίζες αυτού του δέντρου ξεκινούν από τη μιτοχονδριακή Εύα. Αν ο ρυθμός των μεταλλάξεων ήταν διαφορετικός, ή πολλαπλάσιος, τότε θα μπορούσε να θεωρηθεί η ηλικία του ανθρώπου ότι ανέρχεται σε λίγες χιλιετίες, όπως διαφαίνεται στη Βίβλο. Για περισσότερα βλ. Michael F. Hammer, A recent common ancestry for human Y chromosomes, Nature, vol. 378, 23 Nov. 1995, σελ. 376-378 και Ann Gibons, Calibrating the Mitochondrial Clock, Science, Vol. 279, 1 Jan. 1998.

  2. Τυπικό παράδειγμα αυθαίρετης χρονολογίας, μπορεί να αποτελέσει ο περίφημος ‘αρχάνθρωπος των Πετραλώνων’. Αρχικά, όταν ανακαλύφτηκε χρονολογήθηκε από τον Άρη Πουλιανό στα 1.000.000 έτη! Μετά στα 750.000, μετά κατέβηκε στα 500.000. Άλλοι το χρονολόγησαν 250.000 χρόνων, και άλλοι, στα 75.000. Τίποτα δεν εμποδίζει να είναι 7.500 χρόνων ή και νεώτερο! βλ. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (1970) τομ. 1ος σελ. 17, Giovanni Carrada, Η εξέλιξη του ανθρώπου σ. 45. Επίσης, Ιστορία και πολιτισμός της αρχαίας Ελλάδας (Μαλιάρης) σελ. 26,28.

  3. San-Hee Lee, Η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους (εκδ. Ψυχογιός 2019) σελ. 261-262.

  4. Simpson G.G. – Beck W.F.: Life, An Introduction of Biology (New York 1969) σελ. 514.

  5. David Burnie, Εξέλιξη (2003) σελ. 60-63.

  6. Μ. Δερμιτζάκης, Αναζητώντας τους προγόνους μας (Αθήνα 1998) σελ. 268.

  7. Νικήτας Λιανέρης, Η καταγωγή και η εξέλιξη του ανθρώπου (1987), σελ. 74.

  8. A. Montagnu, Statement on Race (New York 1972), σ. 149-150.

  9. βλ. Amram Scheintfeld, Heredity in Humans (1972) σελ. 238.

  10. C. Arabourg, Η Γένεσις της ανθρωπότητος (σειρά que sai-je 1963) σελ. 67, 42.

  11. Andrè Langaney – Jean Clottes κ. άλλ. Η πιο όμορφη ιστορία του ανθρώπου (Παρατηρητής 2000) σελ. 57.

  12. Ruth Benedict – Gene Welfish, The Races of Mankind (1956) σελ. 3-4.

  13. New Scientist, 4 Ιανουαρίου 2003, σελ. 20.

  14. Χρήστος Γεωργίου, Βιολογικός αναγωνισμός και θρησκευτικός βιταλισμός, σελ. 85.

  15. Richard Dawkins, Ο Εφημέριος του Διαβόλου (2008), σελ. 120.

  16. Sang-Hee Lee, όπ. παρ. σελ. 294-295.

  17. Sang-Hee Lee, όπ. παρ. σελ. 194-195.

  18. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, λήμμα Άνθρωπος, τομ. 9ος, σελ. 231, 234, 235.

  19. Πιερ Πολ Γκρασέ, Εσύ ο μικρούλης θεός (εκδ. Ράππα) σελ. 125.

  20. Andrè Langaney – Jean Clottes κ. άλλ. όπ. παρ. σελ. 31,41.

  21. Ivar Lissner, Man, God and Magic (N.Y. 1961) σελ. 304.

  22. P. E. Klopsteg, Science, 30 December 1960, σελ. 1914.

  23. Ο Κ. Στρως μιλάει για μεγάλες απλοποιήσεις, τις οποίες λόγω της άγνοιάς μας κάνουμε για τις περισσότερες πλευρές των προϊστορικών κοινωνιών.

  24. Claude Levi-Strauss, Φυλή και ιστορία και πολιτισμός (2003) σελ. 52,53,84.

  25. Β. Γκόρντον Τσάιλντ, Ο άνθρωπος πλάθει τον εαυτό του, εκδ. Ράπα σελ.

  26. J. Futuyama, Εξελικτική βιολογία (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 1991) σελ. 636.

  27. βλ. π.χ. John Reader, New Scientist 26/3/1981 σελ. 802. Nicolas Wade, The New York Times, 4/8/1982. Οι Matt Cartmill και Fred H. Smith, The Human Lineage 2009, σελ. ΧΙ, υποστηρίζουν ότι θα γέμιζαν ένα βαγόνι τρένου. Θέμα ερμηνείας και πάλι…

  28. βλ. Sang-Hee Lee, όπ.παρ. σελ. 209-220. Andrè Langaney, Jean Clottes κ.άλ. όπ. παρ. σελ. 43. Ιδίως, Σβάντε Παίμπο, Ο άνθρωπος του Νεάντερταλ (Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, 2019).

  29. Le Gros Clark, The Fossil Evidence for Human Evolution (1964) σελ. 26,27.

  30. Πρόκειται για απάτη, διότι, η κάτω σιαγόνα του λεγόμενου πιθηκανθρώπου βρέθηκε 40 χιλ. μακριά από τα υπόλοιπα υπολείμματα… Ο ίδιος, ο Ντυμπουά, δεν ήταν βέβαιος αν το εύρημά του ανήκε σε πίθηκο ή άνθρωπο. βλ. Arabourg, Η γένεσις της ανθρωπότητος (εκδ. Ζαχαρόπουλος, Τι πρέπει να ξέρω) σελ. 83,84,101. Γιάννη Κωστώφ, Συμβολή στην τελετή λήξεως της θεωρίας της εξέλιξης (Αθήνα 1988) σελ. 126-131.

  31. βλ. Σ. Δημητρίου, Η εξέλιξη του ανθρώπου, τόμος 1ος σελ. 43. Sang-Hee Lee, όπ. παρ. σελ. 148-149. C. Arabourg οπ.παρ. σελ. 97,98. Ο τελευταίος το χαρακτηρίζει ως μία από τις μεγαλύτερες απάτες στην ιστορία των επιστημών!

  32. Άλλη περίπτωση πλάνης και απάτης, είναι τα υπολείμματα ανθρώπου του Ορβέ χρονολογούμενα 900.000 χρόνια έως 1.000.000 έτη, που, τελικά, ανήκαν σε προϊστορικό γάιδαρο! (βλ. Η Καθημερινή 1.1.1985). Τεμάχιο κρανίου άλλου ανθρώπου της Ιάβας αποδείχτηκε τελικά ότι ήταν επιγονατίδα ελέφαντα! βλ. W.A. Criswell, Did Man Just Happen? (Grand Rapids) σελ. 85. Ο Le Gross Clark επισημαίνει ότι: «Υπάρχουν λίγοι παλαιοντολόγοι που δεν έσφαλαν κατ’ αυτό τον τρόπο κάποτε…» Le Gross Clark όπ.παρ.

  33. New Scientist, Jeremy Cherfas 20/1/83 σελ. 172. Η ορθία βάδισή της είναι υποθετική, αφού δεν βρέθηκαν τα οστά των ποδιών της! Αρχικά θεωρήθηκε ως η «γιαγιά της ανθρωπότητας» τώρα «πολύ μακρινή ξαδέλφη»! βλ. www.cnn.gr kosmos: Story, Ο αυστραλοπίθηκος Λούσυ σκοτώθηκε πέφτοντας από ένα δέντρο, πριν από 3 εκατομμύρια χρόνια.

  34. Βλ. π.χ. Science 13 December 1996, Carl Swisher και άλλοι. Επίσης Martin Lubenow, Alleged Evolutionary Ancestors Coexisted with Modern Humans, στο περιοδικό Acts and Facts, April 1997 σελ. Ι. Δεν πρέπει να ξεφύγει της προσοχής μας ότι, τα πράγματα συνεχώς περιπλέκονται από νέα ευρήματα που, χρονολογούμενα κατά το δοκούν και εικός, εμφανίζουν τον άνθρωπο να πρωτοεμφανίζεται όχι στην Αφρική, όπως επιστεύετο ακράδαντα μέχρι πρότινος, αλλά στην Ασία, ή στην Βόρεια Ευρώπη, ή στην Ελλάδα, με τον περίφημο Γκραικοπίθηκο ή Γκρεκοπίθηκο ηλικίας 7,18 – 7,25 εκατομμυρίων ετών, η ύπαρξη του οποίου προσδιορίζεται από ένα δόντι που βρέθηκε στη Βουλγαρία το 2009, και μια γνάθο που βρέθηκε από Γερμανούς σε ανασκαφή στην Αθήνα, στην κατοχή! Βλ. σχετικά, www.protothema.gr 23/5/2017, Ο Γκρεκοπίθηκος, και όχι ο «Αφρικανός» Σαχελάνθρωπος είναι ο πρώτος προάνθρωπος. Βλ. επίσης και σχετικό λήμμα στη Wikipedia, και ΒΗΜΑScince 31/12/2017 σελ. 17. Για την πρώτη προέλευση του ανθρώπου από την Ασία, την Κίνα, βλ. New Scientist 14/11/2017 και Newsweek 11/4/2017, όπου επισημαίνεται ότι η ανθρώπινη ιστορία πρέπει να ξαναγραφεί γιατί έρχονται τα πάνω, κάτω! Για τα πρόσφατα ευρήματα στη Βόρεια Ευρώπη, στη Γερμανία, βλ. New Scientist 9/11/2019, όπου και πάλι αναφέρεται ότι ανατρέπονται τα γνωστά δεδομένα και ότι η εξελικτική θεωρία πρέπει να ξαναγραφεί. Βλ. και New Scientist 26/8/2017, με κύριο θέμα, Where did we really come from? Ο νοών… νοείτω.

  35. Paul Büchner, Spezialisierung und Entwicklung (1940). Θα πρέπει να σημειωθεί ακόμη ότι, σύμφωνα με τη θεωρία των Ρώσων συνεργατών της Ακαδημίας Επστημών, Αλεξάντρ Μπελόφ και Βλαντιμίρ Βιτάλιεφ, τόσο ο πίθηκος όσο και όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί ως τα φυτά και τους μονοκύταρους οργανισμούς, προέρχονται από τον… άνθρωπο, κατά την θεωρία της εν-έλιξης… Ο άνθρωπος είναι ηλικίας 500.000.000 ετών (!) και προϋπήρξε όλων των ζωντανών οργανισμών και από τη διαρκή του μετάπτωση και παρακμή προήλθαν τα πάντα! βλ. Ελευθεροτυπία 27/2/07 σελ. 15.

  36. E. A. Hooton, Apes, Men, and Morons (1970).

  37. C.N. Stephan, Recognizing the Fallacies, σελ. 195.

  38. Niles Eldredge – Ian Tattersall, The Myths of Human Evollution (Columbia University Press, 1982).

  39. Δήλωση R.C. Lewantin και Μπέθελ, στο περιοδικό Διάλογος, Αθήνα 1986 Δ, σελ. 71.